DAGBOEK VAN EEN BRIE…….

24 mei…..D-Day!!!!!!

Eindelijk is het zover!! Na dik vier maanden zonder brie te zijn geweest kunnen we onze pup gaan halen! Om 1 uur hadden we afgesproken en natuurlijk vertrekken we veel te vroeg. Gelukkig staan er redelijk wat files onderweg en na haast 3 uur rijden komen we aan bij Monique van du Lion d’Orange.

Ik ben wel al drie keer wezen kijken en heb haast een halve hond aan benzine verstookt, maar ik weet nog steeds niet welke pup Monique voor ons uitgezocht heeft. Als de keus aan mij was geweest waren het er waarschijnlijk 12 geworden, want ze zijn stuk voor stuk schattig! Wel heb ik dit keer gekozen voor een teefje, ook al omdat ik vast van plan ben er over een jaar of 3 nog eentje bij te nemen.

De naam hebben we al, ze gaat voluit Ursine Kyra du Lion d’Orange heten, roepnaam Kyra, maar nu de pup zelf nog!

Na een heftige begroeting van de moeder, tante en halfzus van ons toekomstig viervoetertje wordt mijn tas onderhanden genomen, want daar is elke keer nog wat lekkers uitgekomen. Als alles verslonden is kunnen we eindelijk naar het nest. Hoewel…..nest?? Het krioelt overal van de pups en Monique heeft die van ons een halsbandje omgedaan, dus waar loopt dat halsbandje????

Na wat gezoek hebben we haar gevonden, ’t is een scheetje wat rustig in mijn armen blijft liggen en me ietwat verwonderd aankijkt. Zou ze al nattigheid voelen??

Na koffie en koek, hondenpraatjes en veel aaiwerk vertrekken we 2 uur later richting huis, baasje rijdt en wij zitten knus op de achterbank. Het eerste halfuur zit ze wat hijgerig tegen me aan, daarna wordt ze rustiger en valt in slaap, half op schoot. Na een uurtje rijden besluiten we een pitstop te maken want ze ligt behoorlijk te stinken en ik krijg onderhand een RSI arm van het aaien.

Ze doet een grote plas en een flinke geurige hoop en krijgt dan opeens in de gaten dat ze aan de riem zit. En dan is er nog maar één richting en dat is vol gas achteruit. Ik draag haar weer naar de auto, ze krijgt wat te drinken en dan gaan we weer.

De rest van de reis verloopt vlekkeloos, ze speelt wat op de achterbank en valt al gauw weer in slaap.

Eindelijk zijn we thuis en Kyra gaat de boel eens grondig verkennen. De kat is niet bepaald gecharmeerd van dat hijgende geval wat plots voor zijn neus staat en verdwijnt na een paar tikken uitgedeeld te hebben naar buiten. Bepaald onder de indruk is ze niet, luid keffend wuift ze hem uit.

Binnen een uur weet ze precies waar haar waterbak staat en dribbelt ze regelmatig de keuken in om te tanken, om direct daarna in de kamer te komen lossen! Vandaag laat ik haar maar even haar gang gaan, daar gaan we morgen wel aan werken.

Al snel zoekt ze een plekje om te slapen, doodmoe van alle nieuwe indrukken en ik leg haar in de hondenmand. Ze gaat heerlijk tegen een beer aanliggen, draait haar blote buikje richting plafond en is direct van de wereld.

Tot zover is het allemaal goed verlopen.

’s Avonds om half 10 wordt ze weer wakker, ik zet haar even in de voortuin en ze doet netjes haar behoeften midden in een grote bos violen. We spelen nog een poosje, ze krijgt nog wat brokjes en na nog een pitstop (wéér in die violen) gaan we eindelijk naar bed. Het is inmiddels dik 2 uur geweest en ik ben behoorlijk gaar. Kyra gelukkig ook en zonder protest laat ik haar in haar slaapkist zakken, ze zucht eens diep en slaapt.

Dag 2……

Half 4 komt het eerste gepiep, maar na een aai en wat zoete woordjes gaat ze weer liggen. Tot half 6, dan maakt ze ons wakker met een luid gejammer.

Nog half in slaap til ik haar op en wankel de trap af. Ondertussen probeert ze of m’n oor wel goed vast zit!

Shit, m’n sloffen vergeten…Ik draag haar naar het dichts bijzijnde grasveld en sta daar in een oversized t-shirt, mijn haar recht overeind en slippers maat 47 aan redelijk te blauwbekken in het natte gras. Kyra doet een enorme plas, de opluchting staat gewoon op haar snoetje geschreven. Na wat gesnuffel wordt er nog een hoopje gedraaid en ik draag haar weer naar huis. Onderweg komen we de krantenjongen tegen, die weet ook niet wat hij ziet en zowat de heg in rijdt. ’t Zal ook wel een fraai gezicht geweest zijn zo op de vroege ochtend! Ik ben blij dat de rest van het dorp nog in diepe rust is!

Van slapen komt niets meer, madammeke heeft honger en wenst eten in haar bakje! Terwijl ze staat te eten denk ik even tijd te hebben om wat kleren aan te trekken en een bakje koffie te zetten, dan kan ik ook weer een beetje op temperatuur komen. Foutje dus!! Als ik weer beneden kom kan ik dus gelijk op zoek naar een dweil, er ligt opeens wel erg veel "water" in de keuken. Ik moet beter op gaan letten, da’s wel duidelijk!

Samen gaan we voor het eerst de achtertuin in voor de eerste kennismaking met mijn 7 konijnen, die zijn gewend altijd los te lopen. Ze hebben een grote ren waar ze in kunnen graven en waarvan de deur altijd openstaat zodat ze eigenlijk de hele tuin tot hun beschikking hebben.

Kyra ziet mijn grote witte hangoor Tessa en kruipt tussen mijn benen om eerst eens even het konijn uit de boom te kijken. Tessa heeft nog niks in de gaten en komt vrolijk aangehuppeld, Kyra vindt het maar een raar beest en begint te keffen. Dan barst de hel los, alle konijnen vliegen luid stampend onder de grond, Kyra vlucht naar binnen en ik sta me een ongeluk te lachen!

Twee huizen verder wordt er met een nijdige klap een slaapkamerraam dichtgetrokken. ’t Is ook nog wel erg vroeg op de zondagochtend!

De konijnen stampen er nog lustig op los als Kyra weer naar buiten komt.

Héél voorzichtig loopt ze naar de ren, kopje scheef….toch wel erg interessant dat geluid! Ze begint driftig te kwispelen en probeert over de drempel te klauteren, wat dus niet lukt met die korte pootjes. (Inmiddels sta ik al driftig het eerste rolletje vol te schieten.)

Dan de rest van de tuin maar ontdekken, ze klautert een verhoging op en belandt in een plantenbak. Luid smakkend staat ze wat keutels op te eten en ontdekt al snel dat je kan graven in grind. Niet de bedoeling dus, ik vis haar eruit plus het grind wat ze al in haar bek heeft. Ik kom er nu gelijk achter hoe scherp die tandjes zijn!

De rest van de dag verloopt nogal chaotisch, er komt veel bezoek die allemaal "toevallig" in de buurt waren en de meeste brengen een cadeautje mee, wat ze zelf mag uitpakken! Meestal vind ze het papier een stuk interessanter dan de inhoud, alles wordt in kleine stukjes gescheurd en er verdwijnt ook redelijk wat in haar maag. Ik voel me net een trotse moeder met haar eerste kind en loop zowat de hele dag met koffie, koek en dweilen te slepen.

’s Avonds ziet de kamer eruit alsof er een bom ontploft is, Kyra ligt totaal gevloerd midden in een berg papier en speelgoed te pitten en ik lig ook op apegapen.

Dag 3…

Maandag vandaag, ik moet gaan werken en Kyra gaat mee. Gelukkig heb ik een makkelijke baas die bovendien ook nog gek van honden is, anders had ik nooit een pup kunnen nemen. Ik heb zelfs een mooie grote hondenmand van hem gehad die hij nog had staan.

Het kantoor heb ik vorige week al puppyproof gemaakt, alle snoeren zijn weggewerkt en rondom het bureau staat een hekwerk. Het heeft wel iets weg van een superbench met mij als opperhoofd in het midden. Het moet zo maar even tot ze zindelijk is, als ze door het hele kantoor loopt kan ik haar moeilijk in de gaten houden.

Bepakt en gezakt, hond onder mijn arm schuifel ik naar de auto. Etensbak, drinkbak, brokjes, speelgoed, riem…..ik denk dat ik alles wel heb.

Kyra op de voorstoel is geen succes, ze zit overal behalve stil en ik ben een gevaar op de weg. Gelukkig is het maar 10 minuten rijden, als het langer had geduurd was het dashboard waarschijnlijk definitief verbouwd geweest.

De kantine zit al vol met vroege vogels en ze gaat het hele rijtje langs, bepaald verlegen is ze beslist niet! Als ze iedereen gehad heeft gaat ze tevreden op wat veters liggen kluiven.

Dan is het werken geblazen, ze krijgt haar eten, gaat uit zichzelf in de mand liggen en slaapt. Niet gek om zo een werkdag door te kunnen brengen, ik teken ervoor!

Elke keer als ze wakker wordt zet ik haar even buiten, ze doet keurig een plas en we houden het de hele ochtend droog.

Op de terugweg moet ze in de achterbak, ze piept, jammert en blaft de eerste 4 km, daarna gaat ze liggen en is stil. Ze is zo blij dat ze er weer uit mag dat ze als een bal gehakt uit de achterbak rolt, ik kan haar nog net opvangen.

De rest van de week…

We krijgen een beetje routine en ze plast nog maar zelden meer in huis, dat wil zeggen als ik een beetje oplet. Waarschuwen dat ze moet doet ze nog niet, ze loopt naar de voordeur en als die toevallig dicht zit plast ze op de mat.

Aan de riem lopen is beslist geen hobby van haar, de eerste 100 meter loop ik als een debiel allerlei rare geluidjes te maken om haar mee te krijgen, daarna gaat het gelukkig makkelijker maar het liefst loopt ze gewoon los.

Ze voelt zich al helemaal thuis en wordt lekker ontdeugend, loopt met schoenen te slepen (ooit een pup met maat 47 zien wankelen?!), de theedoek moet het ontgelden zodat ik alleen het lusje nog zie hangen en de rest naderhand in rafels in de tuin terug vind. Tja, en wat verder nog….of liever gezegd wat verder niet?! ’s Ochtends is ze zo blij dat ze weer beneden is dat ze in tijd van 5 minuten de halve kamer op z’n kop zet, al haar speeltjes worden weggeslingerd, de kussens van de bank afgetrokken en de deken uit haar mand gerukt. Als de puinhoop compleet is gaat ze er heerlijk tussen liggen pitten. Ze heeft eigenlijk meer weg van een wervelwind dan van een hondje van amper 9 weken!

Even de tuin aanvegen is een halve dagtaak geworden, ze hangt als een volleerde politiehond aan de bezem. Zo gauw de schuurdeur open gaat staat ze in de startblokken en wordt de bezem naar buiten gesleept. Ook de steel moet het ontgelden en het resultaat is nogal splinterig zodat ik regelmatig met een pincet in de weer moet. Voor mezelf wel te verstaan!

Het lopen aan de riem is tot nu toe niet best gegaan, ik moet haar vaak dragen, maar opeens valt het kwartje en danst ze zomaar mee! Wel zo prettig, ik blijf nu ook een stuk droger want er bleef behoorlijk wat water aan haar muts hangen.

Inmiddels heeft ze met haast alle honden uit het dorp kennis gemaakt en dat gaat heel goed. De meeste honden pikken haast alles van haar, als ze te brutaal wordt en even op haar nummer gezet wordt gaat ze keurig op haar rug liggen. Haar grote voorbeeld is de oude vriendin van mijn vorige brie. Dat beestje loopt al naar de 12 jaar en deed de eerste dagen heel lelijk tegen Kyra, maar nu spelen ze samen dat de stukken er vanaf vliegen. Het oudje lijkt opeens jaren jonger en stukken actiever.

Negen weken oud…..

We gaan samen naar de hondenschool en krijgen eerst een "intake gesprek".

Wat verwacht u van uw hond? Nou, dat tie de afwas doet, stofzuigert, auto schoon maakt enzovoort, wat anders?! Maar goed, we worden het eens en volgende week zondag hebben we de eerste les. Inentingsboekje meebrengen en of ik dan gelijk maar even € 90,00 wil betalen….Allemachtig, of je een emmer leeg giet!

Negen jaar geleden kostte het 50 hollandse guldentjes en die werden in mindering gebracht als je de E.E.G. 1 deed, hoe bedoelt je….inflatie?!?!

Maar ja, als je maar lol hebt…..

De dag daarna gaat ze bij de grote vijver op kikkerjacht, ze springt met vier poten tegelijk in de lucht om die kwakende dingen te vangen en ja hoor, je kon er op wachten….ze belandt in het water! Kopje onder gaat ze en druipend van het water en groen van het kroos klautert ze weer op de kant. Ik zit al klaar om haar eruit te hijsen en krijg de volle lading als ze zich uitschudt. Ze krijgt gelijk een gekke bui en vliegt in grote cirkels door het gras om zich daarna lekker tegen mijn benen aan droog te wrijven. Veel indruk heeft het niet gemaakt geloof ik! Onder de bagger lopen we weer naar huis, recht tegen de stroom kerkgangers in die ruim baan voor ons maken. Ik ging met een bolletje wol naar buiten en kom met een verzopen rat weer binnen, er schiet niet veel van over als ze nat is, vooral dat staartje is een lachertje!!

De volgende dagen doen we samen heel veel dingen, zo gaan we naar de markt en Kyra weet feilloos elk gevallen patatje of stukje fruit te vinden. Als ze maar denkt dat het eetbaar is verdwijnt het in haar maag. Bij de dierenkraam gaat ze echt op tilt, keer op keer probeert ze bij het lekkers te komen wat dus niet lukt. Iedereen moet er om lachen en uiteindelijk krijgt ze een kauwstokje van de baas van het spul. Hoe leer ik mijn hond bedelen, les 1…..

Met een grote plastic tas vol kluiven, stokjes en andere overbodige noodzakelijkheden gaan we richting auto. De hele terugweg lang probeert ze de bodem uit de tas te rukken wat haast nog lukt ook!

We zijn bijna van de markt af als ze plots op haar hurken gaat zitten en een flinke hoop neerlegt. Hele elegante houding trouwens, pffff…..

Het commentaar is natuurlijk niet van de lucht, maar ik wacht rustig tot ze klaar is, pak een boterhammenzakje uit mijn voorraad en raap het hoopje op. Binnenste buiten draaien en schoon is het weer. Stukkie ondeugd heeft inmiddels wel haar kans waargenomen en staat driftig in de plastic tas te spitten. Ik ben blij als we eindelijk in de auto zitten!

Ik ben zo druk bezig met allerlei situaties te verzinnen dat ik de simpelste dingen vergeet, zoals een kudde koeien…..Het zijn nog jonge beesten en de hele meute komt naar het hek daveren. Kyra ziet het even niet zo zitten, ze kruipt tussen mijn benen en gaat lekker zitten blaffen, wat die koeien toch ook wel erg interessant vinden en ze allemaal met hun koppen over het hek staan te snuiven. Eindelijk komt ze tussen mijn benen vandaan en doet een paar stappen richting hek, waarop de hele meute achteruit deinst alsof ze met een wolf te maken hebben in plaats van een puppy. Nu begint ze het wel leuk te vinden, ze springt voor en achteruit en de koeien springen mee, ze heeft de situatie onder controle!

Moe maar voldaan lopen we weer naar huis, maar ze is toch niet moe genoeg om thuis niet even te proberen of de was van de droogmolen afgerukt kan worden! Gaat zo te zien nog een week of zes duren…..toch maar een droger kopen?!

10 weken…..

Ze wordt steeds leuker, we beginnen elkaar al goed te begrijpen. ’t Is toch weer even wennen als je na een hond waar je mee kon lezen en schrijven weer helemaal overnieuw moet beginnen!

Dan breekt haar eerste schooldag aan, gewapend met stukjes kaas en een speeltje melden we ons bij de puppyklas. ‘t Is maar een klein groepje, ik tel zes andere slachtoffers met hun hondjes. Het is een bont gezelschap, er staat een rotweiler, twee Jack Russells, een Golden, een soortement terriër en een Fauve de Bretagne die oeverloos staat te blaffen. Iedereen staat te puffen van de hitte, er staat geen zuchtje wind en het voelt aan als 40 graden. Dat belooft wat…..

Kyra valt wel op de fransman, ze doet haar uiterste best om erbij te komen, maar aan de lijn mag er niet gespeeld worden dus ik schuif maar twee hondjes op.

De eerste oefening verloopt vlekkeloos, de instructeur houdt haar vast en ik moet weglopen en haar roepen. Ze komt aandenderen als een trein, vergeet te stoppen en knalt tegen mijn benen aan. Ik geef haar een plakkerig stukje kaas wat ze haast met vingers en al verslindt.

Dan gaan we leren zitten, ook een makkie….wat zijn die briards toch walgelijk slim!! Vooral als er iets lekkers boven hun hoofd bungelt.….Na elke oefening mogen we even met het speeltje tekeer gaan en leren ze gelijk los te laten. Mijn vingers ruiken inmiddels niet echt fris meer, de kaas is half gesmolten en Kyra vind het ook niet meer zo lekker. Ze pakt het nog wel aan om het dan keurig in het gras te deponeren en op haar kontje te gaan zitten met een blik in haar ogen van: Heb je niks beters????

Ik krijg een handje vol stukjes worst van m’n buurman en dan gaat het weer prima.

Verder moet er nog "gevolgd" worden, wat erop neerkomt om het stukje worst net buiten bereik voor haar neus te houden en dan als een herniapatiënt over het veldje te schuifelen. Ook dat gaat best aardig voor de eerste keer, ik mag niet klagen als ik zie dat de rotweiler alle kanten op danst behalve de goede!

De laatste 10 minuten mag er dan eindelijk gespeeld worden, riemen en halsbanden worden afgedaan en opeens vliegen ze allemaal over het veldje. Kyra zoekt haar fransman op, maar die zit achter een Jack aan en ziet haar niet staan. De rest vindt ze niet echt interessant, ze zoekt een plekje schaduw op en gaat op haar dooie gemakje liggen kijken. Tegen de tijd dat alles weer aangelijnd moet worden besluit miep in actie te komen en ben ik wel even bezig voor ik haar gevangen heb.

De temperatuur in de auto is inmiddels opgelopen tot het kookpunt, dus ik zet de airco aan en we gaan een poosje in de schaduw zitten. En wie komt daar aan?? Jaja, de fransman…..Kyra is gelijk weer helemaal actief en slooft zich geweldig uit. Hij blijkt Pieter te heten en doet echt alles luid blaffend. Als het mijn hond was ging ik hem chocotofs voeren, hield tie tenminste nog even z’n kiezen op elkaar!

Ze spelen nog een minuut of 10 en dan gaan we weer op huis aan. De rest van de middag ligt ze totaal gevloerd in de tuin.

Wordt vervolgd……….

Dagboek van een brie dl 2

Die woensdag gaan we dan eindelijk naar het strand. ’t Is laag water dus er zijn niet van die hoge golven, ik ben heel nieuwsgierig hoe ze gaat reageren. Voorlopig weet ik wel hoe ik reageer, ’t zweet loopt van mijn gezicht af tegen de tijd dat ik haar over het mulle zand heen gesjouwd heb.

Het eerste wat ze doet is een grote hap zand nemen, dat wordt even gekauwd maar niet echt lekker gevonden. Zeewier, dat is helemaal het einde!! Je kan het eten, kapot scheuren en dood schudden.. En schelpen, ook lekker kauwspul!

Naar het water kijkt ze geeneens. Ik doe mijn slippers uit en loop een eindje het water in, nu heb ik haar volle aandacht.

Aan de rand blijft ze staan aarzelen om dan 2 stapjes het water in te doen. Ze snapt totaal niet waarom ze daar doorheen zakt, ze tilt haar poten heel hoog op en probeert het opnieuw. Met hetzelfde resultaat….Ze neemt een paar likjes, vindt dat ook niet echt geslaagd en ze houdt het voor gezien. We wandelen een stukje langs het water en een eindje verder probeer ik het opnieuw.

Ik loop achteruit het water in, ondertussen in mijn handen klappend en rare geluidjes makend en ja hoor, daar komt ze!! Ik neem een iets te grote stap en ja hoor, daar ga ik!! Plat achterover val ik in het water en dat vind ze echt leuk, ze zit gelijk boven op me! Ik ben doornat, Kyra is doornat dus we spelen maar een poosje door. Verder dan haar buik durft ze nog niet, maar voor een eerste poging vind ik het best geslaagd. We gaan lekker opdrogen in de duinen en ze ontdekt dat graven ook heel leuk is. Binnen de kortste keren zit ze helemaal onder het zand. Ik uiteraard ook…Dan krijgt ze een gekke bui en holt in grote cirkels om me heen om daarna uitgeput in de schaduw van een grote pluk helmgras pardoes in slaap te vallen. Het is ook wel een beetje veel geweest, we zijn inmiddels al dik een uur bezig. Ik draag haar helemaal naar de auto en ze maft gewoon door.

Thuis slobbert ze een volle bak water leeg, schudt zich eens flink uit en is weer helemaal klaar voor de volgende ronde. Ik even niet dus….ik heb het gevoel of ik een marathon gelopen heb.

Donderdag, altijd een rotdag…..dan moet ik de hele dag werken, maar ja, je moet er wat voor over hebben om vrijdags thuis te zijn! Kyra slaapt al heel wat minder uurtjes dan 2 weken geleden en heeft het om een uur of twee wel gezien. Eerst moet de telrol eraan geloven en langzaam zie ik de rekenmachine richting afgrond schuiven… Ik red het ding nog net op tijd en ze richt haar aandacht op iets anders, dit keer een lege doos. Ze dweilt er mee door het hele kantoor en gaat hem dan liggen versnipperen.

Na een uurtje is ze het zat en komt een dutje onder het bureau doen. Wat later is het koffietijd en ik zit lekker achter een mok thee in de kantine. Als ik na een kwartier terug kom weet ik ff niet wat ik zie!! Ze heeft de onderste helft van de kast leeggemaakt, is een pak met etiketten tegen gekomen (van die kettingdingen voor een ouderwetse printer) en heeft kans gezien zich daar aardig in te wikkelen. ’t Geheel ziet er knap lullig uit, ze zit half onder de plakkers en wat niet op haar zit, zit op de grond.

Ik lach me haast een ongeluk en neem me voor om voortaan toch de kast maar dicht te doen. Tegen de tijd dat ik alles weer etiketvrij heb is het zowat tijd om naar huis te gaan, de tijd gaat wel snel zo!

Elke dag doen we een paar oefeningetjes, we willen tenslotte zondag niet voor schut staan op de cursus! Het zitten gaat al perfect, volgen lukt wat minder. Er is nog zoveel wat ze moet ontdekken dat ze het veel te druk heeft om het langer dan 20 meter vol te houden. Zelfs het beroemde stukje lekkers voor haar neus is minder interessant dan een sappige paardevijg of het luchtje van een andere hond.

Vrijdag gaan we naar de dierenarts voor de inenting. Ze is helemaal relaxed en heeft het prima naar haar zin in de wachtkamer. Ik zet haar daar even op de weegschaal en ze blijkt al dik 7 kilo te wegen. Dat gaat hard zeg!

Dan gaat de deur open en wordt er "Kyra" geroepen. Haar kopje gaat omhoog, ze staat op en dribbelt uit zichzelf de spreekkamer in. Ik volg gehoorzaam aan de andere kant van de lijn.

Aangezien dit haar eerste bezoek is wordt ze van top tot teen nagekeken. Ondertussen staat ze de dierenarts heerlijk af te soppen, probeert de bril van zijn gezicht te plukken en als dat niet lukt kijkt ze hoe vast zijn haar zit. Behoorlijk vast dus….Ondertussen heeft ze haar enting al gehad en er niks van gemerkt. De neusenting tegen kennelhoest vindt ze iets minder geslaagd, ze trekt zo’n gekke bek dat we allebei in de lach schieten.

Hij vindt het een prachtig hondje, kan op een klein navelbreukje na niks ontdekken, zegt dat ze een prachtig gebit heeft en dan moet ze op de foto voor de site. Natuurlijk zit ze geen seconde stil maar na ettelijke foto’s te hebben genomen is er eindelijk eentje waar ze helemaal op staat. Ze krijgt nog een kluifje, ik een wormenkuur voor de komende maanden en dan zijn we klaar.

Veel zin om weg te gaan heeft ze niet, er zitten nog veel potentiële speelmakkertjes in de wachtkamer dus ik kan kiezen, slepen of dragen….het wordt dus dragen.

Ze gedraagt zich tegenwoordig keurig in de auto, gaat netjes liggen en ik hoor haar de hele weg niet.

Zondag

De tweede les vandaag….eerst de wekelijkse weegbeurt (7,5 kg inmiddels!!) en dan het veld op. Kyra is dol enthousiast en danst alle kanten uit. De temperatuur is weer niet mis, maar er is nu een groot zeil gespannen en we staan gelukkig in de schaduw.

Dit keer leren we Af of Down te gaan, ik kies maar voor af tenslotte wonen we in Nederland. Ook weer een fluitje van een cent, wat een slim hondje heb ik!!! Dan komt de oefening Wacht…….en blijkt ze toch iets minder slim te zijn dan ik dacht! Ik kan nog geen halve meter wegstappen of ze komt achter me aan. Dat wordt flink oefenen!

Dan krijgen we nog Tandjes Kijken. Als ik het snel doe kan ik wel kijken, doe ik er te lang over mag ik ze ook voelen….Ze bijt niet hard, maar aangezien dat melkgebitje messcherp is ben ik erg snel uitgekeken! Ik zal blij zijn als ze gewisseld heeft!

Dan breekt de speeltijd aan en binnen no time rolt er een kluwen honden over het veld. Het rottweilertje blijkt een behoorlijk dominant hondje te zijn en probeert de anderen stuk voor stuk tegen de grond te werken. Aangezien hij ook een dikke maand ouder is dan de rest wordt hij even van het veld gestuurd zodat de rest echt kan spelen. Kyra vliegt samen met "haar" Pietertje over het veld, die twee zijn wel aan elkaar gewaagd! Zij wat hoger en hij wat langer….

Vier weken is ze nu al bij ons, ze groeit als kool en is superslim. Weet precies waar het lekkers staat en wanneer het etenstijd is. Ook bedelen gaat haar heel goed af, je kan maar beter zorgen dat je bord op ooghoogte is want ze springt er pardoes in en alles wat op de grond terecht komt verdwijnt razendsnel richting maag. Ik spreek dus nu uit ervaring….Verder is er nog geen plekje in huis waar ze haar lange neus nog niet ingestoken heeft, zelfs de wasmachine is al aan een onderzoek onderworpen.

Ze weet exact waar er in de straat wat te bietsen valt en is helemaal niet te beroerd om er luidruchtig om te vragen ook! Ze is echt prima gesocialiseerd en haast nergens bang van. Alleen van de stofzuiger is ze niet echt gecharmeerd, wat ik eerlijk gezegd wel zo handig vind ook!

De verstandhouding met de konijnen is inmiddels prima, ze krijgen regelmatig een lik van Kyra (wat niet echt gewaardeerd wordt) en lopen gewoon onder haar door. Wel probeert ze ’s avonds het stukje brood wat ze krijgen te stelen door ze gewoon met haar neus opzij te duwen. En het lukt nog regelmatig ook, tot ze het bij de verkeerde doet. Ze loopt een week lang met drie flinke krassen op haar neus en is nu wel wat voorzichtiger geworden, dat wil zeggen dat ze dat konijn nu gewoon over slaat, haha!!

Met één van de nijnen heeft ze echt een band, ze staan regelmatig te neuzen en het konijn gaat ook gewoon bij de hond liggen. Als hij onder de grond zit blaft ze en hij komt subiet kijken. Lief hoor!

Inmiddels begint ze water wel leuk te vinden, vooral als ze samen met haar vriendin naar het strand gaat stormt ze zo de zee in. Wel staat ze regelmatig dwars op de golven waardoor ze omver gespoeld wordt en dat vindt ze niet echt leuk. Ze begrijpt er helemaal niks van en staat mij dan heel verwijtend aan te kijken alsof ik haar omgegooid heb, ook al sta ik vijf meter verder. En als ze eenmaal nat is heeft ze de leuke gewoonte om iedereen als handdoek te gebruiken, als ze de kans krijgt staat ze echt te schuren tot ze droog is.

Dertien weken oud is ze nu…..’t is al een echt briardje aan het worden. De rasgebonden eigenschappen beginnen nu ook duidelijk te worden….help help…er hangt een blaadje aan mijn kont!!!!! En ze verzet geen stap meer tot het eraf is!

Altijd gedacht dat dit iets speciaals van mijn vorige briard was, blijken ze het allemaal te hebben! Verder bulldozert ze alles wat in de weg staat tegen de grond, slaat geen modderplas over en denkt dat alles eetbaar is.

Het model is er nu ook helemaal uit, ze lijkt alleen nog uit poten te bestaan die bovendien vier verschillende kanten tegelijk uitgaan. Het haar op haar kop groeit recht omhoog, één oor staat als een richtingaanwijzer van haar kop af en haar staart lijkt veel te lang en heeft een raar haakje van haar aan het eind. Eigenlijk lijkt het nog het meest op een jonge baviaan en ik ben stapelgek op haar!!!

Maandag 23 juni

Ze loopt een beetje kreupel, je moet goed kijken om het te zien maar er zit iets niet helemaal lekker. De volgende dag loopt ze dus op drie poten, haar linksachter houd ze angstvallig omhoog. Zo te zien is er iets met haar voet en ik kijk al haar tenen na.

Ik heb het al gauw gevonden, de buitenste teen is heel erg dik en bijzonder pijnlijk, ze brult het uit als ik eraan kom. Aan de buitenkant is niets te zien, alles ziet er gaaf uit. Geen splinters of kruipaar tussen haar tenen,

Dat wordt dus ’s middags een ritje dierenarts. Hij voelt, knijpt en beweegt het teentje, ze geeft een zacht jammertje en likt zijn handen. Hij is weer helemaal verkocht….ze krijgt twee snoepjes om het weer goed te maken. Het teentje blijkt gelukkig niet gebroken te zijn, waarschijnlijk is ze ergens achter blijven haken en heeft het flink gekneusd. Ik hoef geen consult te betalen, alleen de pijnstiller…dankzij mijn slimme meid, haha! Over vijf dagen moeten we terugkomen voor controle.

De pijnstiller (Metacam) werkt razendsnel, ’s avonds kan ze alweer aardig lopen en is ze zwaar beledigd als we na een klein stukje om alweer naar huis gaan. We zullen het toch maar een paar dagen rustig aan doen.

Na vier dagen heeft ze nergens geen last meer van, het teentje is weer geslonken tot normale proporties alleen heeft ze nu een kuchje!!! Niet echt alarmerend, maar ik heb nog nooit een kuchende hond gehad en weet eigenlijk niet wat ik daarmee aan moet behalve niet laten zwemmen. Maar morgen moeten we toch terug voor controle, gelijk maar even vertellen dan.

Ze voelt zich in elk geval kiplekker, eet als een dijker en rent weer volop met haar oude vriendin. Die krijgt steeds meer moeite om haar tegen de grond aan te werken, ze wordt steeds sneller in het ontwijken en kan nu ook harder lopen. Na een eindje wandelen is het ouwetje dan ook echt versleten en Kyra net warm gedraaid.

Ze blijft uitdagen en krijgt uiteindelijk een grom en een snauw. Ze begrijpt er niks van en begint dan maar te slijmen door aan haar mondhoeken te likken. De vrede is weer getekend en ze lopen rustig naast elkaar terug naar huis.

Dan zitten we alweer bij de dierenarts, ditmaal voor controle…ze wordt beklopt en beluisterd en blijkt een lichte infectie aan de voorste luchtwegen te hebben. Ze staat echt weer tegen de klippen op te slijmen, likt hem waar ze hem maar raken kan, geeft poten, kortom ze slooft zich geweldig uit. Het resultaat mag er dan ook weer wezen, ik hoef alleen de hoestdrank maar te betalen!! Maar goed ook, want ze is dan wel sinds kort verzekerd tegen ziekte, maar de 30 wachtdagen zijn nog niet om!

Voorlopig gaan we maar niet naar het strand, ik kan haar dan toch niet uit het water houden. Ik ben al lang blij dat het geen kennelhoest blijkt te zijn, dan zou de cursus mooi in het water vallen!

Die zondag staan we weer op het veld, we gaan zo te zien iets leuk doen. Er ligt een tunnel van een meter of zes en alle honden zijn behoorlijk opgewonden met dat gekke ding op het veld. Maar er moet eerst gewerkt worden en we draaien braaf alle oefeningen af.

Dan gaan we lachen….de eerste hond weigert pertinent door de tunnel te lopen, ondanks dat zijn baas aan het andere eind zit te roepen en hij moet eraan geloven….op z’n knieën kruipt hij door de tunnel met de hond aan de lijn. We liggen allemaal in een deuk als hij er met een hoogrode kop aan de andere kant weer uitkomt. De Jacks sjezen erdoor heen alsof ze het elke dag doen. Dan ben ik aan de beurt….Kyra verdwijnt de tunnel in, ik ren naar het andere eind, maar zie geen Kyra verschijnen. Keurig in het midden zit ze op haar krent de bodem te inspecteren. Ik roep….en roep….wapper met het snoepzakje…..ze heeft maling aan me en probeert of ze een gat in de bodem kan graven. Ik moet er dus ook aan geloven en kruip op handen en voeten de tunnel in, waarop ze opeens heel enthousiast naar me toe komt, zo van: Hé, kom je ook gezellig tunnelen??

Als we voor de tweede keer mogen gaat het gelukkig een stuk beter, hoewel ze de binnenkant van dat ding wel erg interessant blijft vinden. Elke ribbel wil ze wel onderzoeken geloof ik.

Enfin, de speeltijd breekt aan, ze mogen allemaal los en ja hoor, ze rennen als gekken over het veld en ook door de tunnel, zelfs Kyra vliegt erin en eruit. Ze gaan zo ruig tekeer dat de tunnel gewoon over het veld rolt, ’t is geen gezicht!

Ze is echt versleten als we thuiskomen, doet een flinke plas pal voor de voordeur, loopt door naar de tuin en ligt de rest van de middag stevig te maffen. Ik kan zelfs de tuin bezemen, het enigste wat ze doet is haar kop even optillen en met een plof weer laten vallen.

Wordt vervolgd….

Dagboek van een brie dl 3

Haar kuchje is verdwenen, wel vind ik dat ze nog wat verkouden klinkt. Maar goed, dat kan ook wel aan mij liggen. De vrijdagnacht klinkt ze niet alleen verkouden, maar ze kucht en kokhalst bij haast elke ademhaling en er komen liters slijm uit. Ik ben de hele nacht in de weer, geef haar het restant van de hoestdrank maar het helpt voor geen meter. Ze heeft het knap benauwd en doet geen oog dicht.

Zaterdagochtend zitten we dus weer bij de dierenarts……helaas een vervanger en het klikt niet echt tussen die twee. Hij heeft schijnbaar de pest in dat hij op zaterdagochtend moet werken en zij is sikkeneurig van de slaap en werkt ook niet echt mee. Het blijkt toch een stevige kennelhoest te zijn ondanks de inenting, ze krijgt een spuit anti-biotica en een kuur voor 10 dagen. Maandag moet het een eind over wezen, anders zullen we weer terug moeten komen. Binnen 10 minuten staan we weer buiten, 89 euro armer!

Gelukkig betert het snel en die maandag hoor ik nog maar zelden het gevreesde kuchje. De pilletjes gaan erin als een trein, ze gaat er keurig voor in de houding zitten. Zal wel voor het overgrote deel aan het troostsnoepje liggen, een lekker stukje leverworst!

Wel hebben we een les gemist, maar dat overleven we wel.

Haast vier maanden is ze nu en druk aan het wisselen, al haar voortandjes zijn al vervangen door mooie hagelwitte (en haast net zulke scherpe) tanden. Waarschijnlijk heeft ze ze allemaal ingeslikt, ik kan er tenminste geen een vinden. Enfin, ik blijf hopen op de hoektanden.

Ze is heel ondeugend geworden (hoewel….gewórden??) en een tikje eigenwijs. Ze verzint de gekste dingen en haar favoriete spelletje van dit moment is binnen zo kort mogelijke tijd de prullenbak leeg te halen en alles te versnipperen.

Ook mijn portemonnee heeft het al moeten ontgelden, die vind ik terug in de tuin. Uiteraard nadat ik het hele huis en de auto afgezocht heb. Alle pasjes liggen verspreid, maar gelukkig nog heel, door de hele tuin heen. Ze heeft wat op het papiergeld gekauwd maar schijnbaar stond de smaak haar niet aan en het ziet er nog redelijk bruikbaar uit. ’t Is me nog steeds een raadsel waar ze hem vandaan gehaald heeft. Dagen later vind ik nog steeds overal muntjes, ik denk dat ze hem flink dood geschud heeft!

Nog één week, dan heb ik vakantie! Jammer genoeg is dat wel een week met hele dagen werken, ’s ochtends is ze nog redelijk rustig maar ’s middags verveelt ze zich en gaat lopen klieren. Kluiven is leuk voor eventjes maar als het geen stinkende bullepees is heeft ze het snel gezien. En om nou het hele kantoor te laten ruiken als een varkensmesterij lijkt me ook niet echt geweldig. De perfecte oplossing komt in de vorm van een kartonnen doos met een lege plastic fles erin….ze schaatst er mee over de vloer, trekt er hele stukken uit en voetbalt met de fles. Aan het eind van de middag zijn er alleen nog wat natgesopte stukken karton van over en is de fles niet echt waterdicht meer.

Half in de week komt er een ex-collega met zijn half jaar oude yorkshire terriër en ze kunnen het goed met elkaar vinden. Alleen vergeet Kyra dat ze inmiddels een heel stuk groter is en vliegen de stoelen zowat door de kantine als ze zich voor de zoveelste keer weer klem loopt. ’t Heeft toch meer weg van een bulldozer dan een hond….Dat kleine ding vliegt overal onderdoor en zij moet nu steeds omlopen.

Na een uurtje ligt de hele zaak op apegapen en de rest van de middag is het lekker rustig.

Ik werk mezelf de hele week uit de naad om alles vóór vrijdag klaar te hebben en eindelijk is het donderdag half vijf….Ik smijt de deur met een dreun dicht en hoop dat de zaak over drie weken afgebrand is!!!!!!!

De eerste dag slapen we heerlijk uit, Kyra redt het tot 10 uur en dan moet er nodig geplast worden. Op ons dooie gemakje wandelen we naar de bakker, ik koop lekkere verse broodjes en zij mag de eierkoeken dragen. Zo trots als een pauw loopt ze de eerste 10 meter met het zakje in haar bek, maar het is uiteraard de kat op het spek binden en even later probeert ze bij de inhoud te komen. Thuis gekomen blijkt er geen eierkoek meer te zijn die niet verfomfaaid is en zonder tandafdrukken, maar voor de moeite krijgt ze toch een klein stukje, ’t is tenslotte vakantie!

De eerste week regent het vaak en Kyra blijkt een regelrechte fan te zijn van een fikse bui.

Ze gaat helemaal door het lint als ze nat is, vliegt in grote cirkels om mij heen en weet van gekkigheid niet wat ze doen moet. Ik wordt natuurlijk weer als handdoek gebruikt en we zijn allebei zeiknat als we thuiskomen. Niets nieuws onder de zon dus….

Die zondag moeten we "puppy examen" doen, ’t zonnetje schijnt weer volop, we slagen allemaal met glans en krijgen een heus certificaat. Alle hondjes krijgen een kluif en wij een consumptie.

We gaan met het hele groepje plus hondjes barbecuen bij Esther, één van de cursisten. Die blijkt een enorm grote tuin te hebben, er staan zelfs schapen en een paard in. De honden hebben het druk met elkaar en we hebben er geen omkijken naar. Totdat Kyra zich op haar buik onder het gaas door wurmt en de schapen van dichtbij gaat bekijken. Esther zegt dat ze wel wat gewend zijn en dat we het maar even aan moeten kijken.

Kyra sluipt er echt omheen, maar als er een schaap een stap in haar richting zet weet ze niet hoe gauw ze weg moet rennen. Om het even later weer te proberen….Ze vindt ze machtig interessant maar weet niet precies wat ze er nu eigenlijk mee aan moet. Intussen staan de schapen op een kluitje, de voorsten staan te stampen, eentje waagt zelfs een heuse aanval en Kyra druipt af. De rest van de middag brengt ze als gehypnotiseerd voor het gaas door en ik heb er geen kind meer aan. Cursus schapenhoeden lijkt me eigenlijk ook wel leuk…..

De tweede vakantieweek is een stuk beter, iets te goed zelfs. Dagen lang komt de temperatuur niet onder de 30 graden en ’s nachts is het niet veel beter. We staan om half 6 op en gaan dan naar het strand, zwemmen een poosje en zijn voor het echt warm wordt weer thuis. De rest van de dag komen we niet meer in de zon, hooguit als ze even moet plassen. Dan gaan we ’s avonds om 8 uur weer naar het strand totdat het donker is. Zo komen we de hittegolf nog redelijk door. ‘s Nachts staat de ventilator overuren te maken maar veel maakt het niet uit. Kyra slaapt dan ook ’s nachts meestal in de tuin, als ze zich erg eenzaam voelt blaft ze onder aan de trap, ik roep terug en dan gaat ze weer naar buiten.

Het kinderzwembadje dat ik voor haar aangeschaft heb is geen lang leven beschoren, de eerste dag wil ze er niet in en de tweede dag bijt ze het lek. Als het een leeggelopen vod is vindt ze het opeens een leuk speeltje en is uren bezig om het aan stukken te scheuren, rare meid hoor!

Dan komt Monique met haar honden een weekendje logeren. Ik houd met een half oog de parkeerplaats in de gaten, het lijkt me beter om de honden eerst daar opnieuw kennis te laten maken. Als ze eindelijk aankomen is Kyra heel enthousiast als ze haar familie hoort blaffen, maar als ze allemaal op haar af stormen heeft ze het eventjes niet zo breed, met haar staart tussen haar poten staat ze zichzelf onder te piesen. Gelukkig trekt ze snel weer bij en komt snuffelen. Mama Mascotte herkent haar eigen kind niet meer en gromt, Tante TinTin is voor de eerste keer loops en moet even laten zien dat ze nu een grote meid is maar Oma Mioche is gelukkig precies zoals een oma hoort te zijn, rustig en vriendelijk. We gaan eerst maar een eindje lopen, dan kan de hele bups even aan elkaar wennen. Kyra begint het nu wel leuk te vinden en loopt gezellig met de rest mee. Wel wordt ze regelmatig op haar nummer gezet door TinTin, maar ze went al snel aan haar nieuwe positie, achteraan of onderop dus!

De konijnen zijn voor het weekend naar de ren verbannen, er zit een splinternieuwe grendel op de deur en dat is maar goed ook, de hele Limburgse hondenfamilie staat voor het gaas te kwijlen alsof ze in geen week wat te eten hebben gehad. Alle konijnen zitten onder de grond en stampen er lustig op los wat het voor de honden nog leuker maakt. Monique probeert de zaak af te koelen door Mascotte een halve emmer water tegen haar kont aan te gooien, maar dat helpt maar 5 minuten en dan staan ze weer alledrie met hun neus tegen het gaas. We laten het maar zo, ze kunnen er toch niet in en om nou de hele dag te gaan zitten schreeuwen is ook niet leuk.

’s Middags gaan we als de ergste hitte over is naar het strand. Ze rennen als gekken langs de waterkant, Kyra doet haar uiterste best om de hele meute bij te houden en slaagt daar aardig in. Het water is gewoon lauw en Monique en ik zijn er dan ook snel in. De honden volgen wat aarzelend, ze vinden het wel een hele grote plons water maar na wat aanmoediging komen ze toch met hun voetjes van de grond. Kyra zwemt al keurig mee, Mascotte vindt het maar zo zo, Mioche besluit dat ze er niks aan vind en gaat treurig op de kant zitten kijken. TinTin heeft nog nooit echt gezwommen maar blijkt een geboren waterrat te zijn. Ze zwemt na een poosje oefenen keurig netjes en geniet er echt van. Als we na een uurtje zwemmen helemaal onder de krabbels en blauwe plekken zitten vertrekken we richting duinen en nu kom ik er écht achter wat het betekend om met 4 honden naar het strand te gaan…..Het zand komt nu niet van één kant maar van 4 kanten tegelijk en binnen de kortste keren zitten we helemaal onder! Een appeltje eten kan je het best maar staande doen tenzij je van zandtaartjes houdt!

Ze graven gaten alsof ze naar China willen en als we naar huis gaan ziet het eruit alsof er een bombardement heeft plaats gevonden. Ze zijn allemaal lekker moe, ze ploffen languit neer en we kunnen op ons gemak eten.

De volgende ochtend ontdekt Mascotte tijdens de ochtendwandeling de smerigste sloot van het hele eiland. TinTin wil niet achterblijven en duikt er gezellig bij. Met twee gitzwarte honden die een uur tegen de wind in stinken lopen we maar naar de haven om ze daar uit te spoelen. Er komt gewoon een inktwolk vanaf als ze het water ingaan en na wat heen en weer zwemmen krijgen ze uiteindelijk hun oorspronkelijke kleur terug. Inmiddels is de rest ook te water gegaan en we blijven maar een poosje zitten, ’t is hier best uit te houden.

’s Middags gaan we weer naar het strand, de honden weten inmiddels de weg en staan al tot aan hun nek in het water als wij nog maar net de duinen over zijn. Na een heerlijke zwempartij zitten we weer op hetzelfde plekje, de honden bakkeleien wat over welke kuil nou precies van wie was en na wat gesnauw keert de rust weer.

Monique vertrekt na het eten en het huis lijkt opeens wel erg leeg….Kyra begrijpt niet waar haar hele familie opeens gebleven is en gaat zelfs nog even boven kijken. Ze piept wat achter de voordeur en geeft het dan maar op.

De volgende weken vervallen we weer in de normale routine, ik werk en zij verbouwt het kantoor…..

Inmiddels zijn we met de vervolgcursus Elementaire Gehoorzaamheid begonnen. ’t Is behoorlijk saai, haast alle dingen hebben we met de puppycursus al gehad, het enigste verschil is dat het nu wat netter moet. We staan ons een beetje te vervelen eigenlijk. Alle oefeningen gaan perfect, het enigste wat ik niet kan met haar is hardlopen, dan wordt mijn broek verbouwd tot poetslap. En in deze cursus wordt nog niet hard gelopen…..

Dan is het eindelijk donderdag, aanstaand weekend is het Briardweekend….ik heb een vrije dag genomen om alle kampeerspullen bij elkaar te zoeken. De tent blijkt een paar kapotte stokken te hebben, maar gelukkig heeft Monique nog een klein tentje over.

Kyra voelt dat er wat te gebeuren staat, ze laat me geen moment met rust en steekt overal haar neus in. Ik stopt dingen in een tas en zij haalt ze er achter m’n rug om weer uit. De slaapzak wordt vakkundig dood geschud en daarna vliegt ze met een paar sokken tussen haar tanden de tuin in. Eindelijk rust……

Ongelofelijk wat je al niet mee moet slepen voor die paar dagen! Met wat passen en meten kan alles net op de achterbank, iets in de kofferbak zetten samen met Kyra lijkt me niet geslaagd.

Als alles in de auto gestouwd is ga ik eens bij haar kijken. Ze ligt languit bij de konijnen in de ren te slapen, 2 konijnen liggen er volkomen relaxed vlak naast, lief gezicht! Ik wil snel mijn camera pakken, maar ja, die zit jammer genoeg al ergens tussen alle bagage. Mijn sokken zie ik trouwens ook nergens meer…..

Vrijdagmiddag half 2 rijden we weg en halverwege realiseer ik me dat ik mijn eigen eten vergeten ben, leuk!! Nou maar hopen dat er een winkel op die camping is!

Half 3 komen we aan, het blijkt een hele grote camping te zijn en na wat speurwerk zie ik een grote rood/witte tent staan. Er staan al aardig wat caravans en ik zie diverse briards lopen, dat kan dus niet missen, hier moet ik zijn! De auto van Monique zie ik nog niet staan, dus ik zoek maar vast een ruim plekje op.

Kyra staat heel enthousiast te blaffen in de achterbak, ik til haar eruit en gelijk komt er een jonge brie aangestormd. Ze draait zich om en springt zonder ook maar één moment te aarzelen zó de auto weer in! Ik wist geeneens dat ze dat al kon en sta dan ook stomverbaasd te kijken. Hard blaffend staat ze hoog en droog in de achterbak te vertellen dat ze helemáál niet bang is….Enfin, ik zet haar weer op de grond en nu gaat het beter. Na een paar minuten rollen ze samen over de grond alsof ze elkaar al maanden kennen! Er komen ook wat oudere honden kijken, maar die zijn niet echt in het grut geïnteresseerd en na wat gesnuffel vertrekken ze weer. Haar speelmakkertje blijkt Bri te heten en is 6,5 maand, anderhalve maand ouder dan Kyra en al een aardig stukje groter en hariger!

Ik krijg een lekker bakje koffie en een boterham van mijn buren die de baasjes van Bri blijken te zijn.

Die twee rollen nog steeds over de grond en zitten helemaal onder de dorre blaadjes. Ze stoppen alleen even om samen wat uit één bak te slurpen en gaan dan gewoon verder waar ze opgehouden zijn.

Eindelijk komt Monique aan en na een uurtje prutsen staat mijn tentje overeind. ’t Is niet echt groot, de stretcher en Kyra’s mand passen er maar net in. Dat wordt dus een beetje behelpen maar voor die twee nachtjes zal het wel lukken. Kyra kent haar familie nog goed, ze begroeten elkaar heel enthousiast en samen gaan ze de boel even verkennen.

Inmiddels is het al half 7 en ik begin nu toch wel honger te krijgen. Het cafetaria is dicht, patat en aanverwante artikelen lust ik niet. Het enigste wat ik heb is een reep chocola en een zak cocosmakronen dus die zijn snel op. Morgen maar even gaan shoppen.

Kyra heeft gegeten als een wolf alleen om Bri voor te blijven, die kauwt geeneens maar slikt het zo in.

Er zijn intussen al wat meer mensen gekomen, maar ’t is nog niet echt druk. De meeste mensen zullen pas morgen aankomen.

Het weer werkt ook mee en we zitten tot in de kleine uurtjes buiten gezellig te praten en te borrelen. Om 2 uur houd ik het voor gezien en vertrek richting slaapzak. Kyra is helemaal gevloerd en valt als een blok in slaap.

Ik heb een prima plekje gekozen, het blijkt pal naast de kortste route naar de bosweg te liggen en midden in de nacht wordt ik wakker doordat er iemand over de scheerlijnen van mijn tent struikelt. Kyra begint te blaffen, de buurhond begint te blaffen en binnen de kortste keren blaffen er nog een stuk of 10. Ik ben gelijk klaar wakker en het duurt wel even voordat alles weer rustig is.

’s Ochtends om 10 uur begint de keuring, ik ben er redelijk vroeg uit en ga eerst een lekker wandelingetje door het bos maken. ’t Is hier heerlijk rustig, geen verkeer en Kyra kan veilig loslopen.

Als we om half 9 terugkomen is het al behoorlijk druk aan het worden, er worden heel wat tenten opgezet en caravans geparkeerd.

Vandaag is het voor Kyra en mij alleen kijkdag, wij zijn morgen pas aan de beurt. Inmiddels zijn er al heel wat honden, de meeste lopen gewoon los en dat gaat hartstikke goed! Ik zie geen enkel gevecht, soms wordt er even wat gesnauwd maar daar blijft het ook bij. Lekker relaxed zo!

Van Kyra’s nest is er vandaag niemand, ik ben wel heel benieuwd hoe de rest er nu uitziet.

We kijken een poosje bij de keuringen, proberen de tombola en gaan dan naar de behendigheid. Kyra mag een paar keer door de tunnel rennen, voor de rest is ze nog veel te klein. Ze is gelijk helemaal door het dolle heen en zou het liefst de rest van de dag op dat veld doorbrengen! Madammeke is het er dan ook niet mee eens als ik weg ga en probeert de eerste 10 meter mijn kuiten te verbouwen.

Monique heeft een heel mooi keurverslag van Mascotte gehad en is helemaal in de wolken.

Samen met een clubje "overnachters" gaan we lunchen op de camping, Kyra doet een schoonheidsslaapje in de tent, ik hoop wel dat ze zich geen weg naar buiten vreet!

Gelukkig ligt ze nog heerlijk te pitten als ik terugkom, alleen niet meer in haar mand maar op mijn stretcher. De hele slaapzak ligt vol zand en blaadjes maar ze rekt zich heerlijk uit en maakt niet veel aanstalten om eraf te komen. Totdat ze Bri ziet, dan loopt ze me haast tegen de vlakte om buiten te komen!

’s Middags gaan we met een heel clubje een boswandeling maken, baasjes en honden genieten er duidelijk van! We proberen een groepsfoto te maken van alle honden, maar dat valt niet mee. Als de ene helft mooi blijft liggen besluit de andere helft het bos te gaan verkennen en we zijn wel even bezig voordat ze er eindelijk allemaal opstaan.

’s Avonds is er een barbecue en natuurlijk begint het te regenen. Het stelt gelukkig niet veel voor en al snel is het weer droog. Het is heel gezellig en prima verzorgd, na afloop ga ik (lichtelijk aangeschoten door twee !! glazen wijn) samen met Monique eerst de honden uitlaten. Halverwege is een weitje waar wat kalfjes staan en da’s natuurlijk wel héél interessant in het donker! De honden staan gebiologeerd naar het gesnuif te luisteren en hebben grote zin de boel eens nader te gaan onderzoeken. We lijnen ze maar snel aan voordat het fout gaat. Kyra is nog niet zo’n durfal, maar niks te beroerd om gezellig met de rest mee te rennen.

We borrelen nog wat bij de baasjes van Bri en eindigen in de caravan met een paar smerige honden aangezien er een behoorlijk buitje valt. Niet al te laat maken we er een eind aan, morgen moeten we fris zijn voor de jonge hondendag!

Wordt vervolg…

Vervolg van het Briard-weekend...

Deze nacht hebben we gelukkig beter geslapen. Om 8 uur lopen we al in het bos, ik probeer zoveel mogelijk het natte gras te vermijden. We moeten al vroeg de ring in, ze moet er op haar paasbest uitzien! Jammer genoeg denkt ze daar zelf anders over en als we terugkomen hangt er aardig wat rommel in haar vacht. Ook Bri is al wakker en het valt niet mee om Kyra even te borstelen, ze worstelt en piept, wil spelen! Maar dat feest gaat nu even niet door, tenzij er prijzen uitgereikt gaan worden voor de smerigste hond!

We gaan ons aanmelden, krijgen een nummer, een doos met brokken en de catalogus.

’t Is inmiddels aardig druk geworden, ik zie al heel wat pups van Kyra’s nest. De reutjes steken er echt bovenuit, de teefjes zijn een stuk kleiner! Monique heeft het er druk mee en ligt op een gegeven moment dan ook onderop een stapeltje honden!

Eindelijk is ons nest dan aan de beurt, hoog tijd ook want Kyra begint te klieren, ze wil spelen.

Als we allemaal uiteindelijk op de goede volgorde staan begint de keuring.

We hebben een Franse keurmeester die alles grondig bekijkt. Als wij aan de beurt zijn moeten we eerst een stukje lopen, daarna wordt er van alles bekeken en betast, ik hoor hem voortdurend maar "pwiesan" of iets dergelijks zeggen! Uiteraard heb ik geen flauw idee wat het betekend, ‘t klinkt niet best. Uiteindelijk mogen we terug naar onze plaats, ook daar is niemand die weet wat "pwiesan" betekend. We zullen maar afwachten....voor mij is er toch maar één de mooiste en da’s uiteraard Kyra!! ’t Zal me verder een worst wezen hoe Frankrijk over mijn hond denkt!! Als iedereen geweest is krijgen we kort daarna het keurverslag...Kyra heeft 79 van de 80 punten, dat is mooi!! Die ene punt is gesneuveld omdat haar staart te vrolijk staat als ze loopt, pfffff...........

Er zijn er 3 van het nest die de volle 80 punten gekregen hebben, niet gek!

We gaan met z’n allen koffie drinken en vergelijken de verslagen. Het is een gezellige bende bij de tent en de honden drinken heel mijn watervoorraad op. Monique is heel blij met het behaalde resultaat en loopt behoorlijk te glimmen.

Na een poosje gaat iedereen weer wat anders doen, wij gaan even kijken hoe Bri het eraf brengt op haar keuring. Dat nest ziet er weer heel anders uit, ze zijn ook haast 2 maanden ouder en zitten al veel meer in hun vacht. Wel lijken ze allemaal sprekend op elkaar...

Ik maak een hoop foto’s en als Bri klaar is, kunnen ze eindelijk weer spelen! We zitten net aan de koffie als Monique aan komt rennen, vlug vlug....we moeten voor het beste nest!!

Nou, dat komt dan mooi uit, er hangt nu ongeveer een half bos aan mijn meid. Ik geef nog even snel een paar halen met de borstel en dan moeten we de ring weer in. Jammer genoeg halen we het niet, een ander nest wordt eerste.

’s Middags moeten alle pups met het maximum aantal punten weer de ring in. Uiteindelijk blijven er twee over, waarvan één uit Kyra’s nest. De ander is een mooie zwarte teef van 17 maanden, beetje ongelijke strijd dus. Zwartje heeft zo te zien al aardig wat ringtraining achter de rug, staat keurig en loopt perfect. Onze pup danst een beetje heen en weer en is gewoon nog op en top pup!! De zwarte wint dus....

Dan krijgen we de prijsuitreiking, er is ook een beker voor het meest complete nest.....die gaat naar iemand die maar één pup in het nest had, da’s wel lachen!!

En ik ben intussen erachter wat "pwiesan" betekent, Frans dus voor sterk of uitgesproken.....jaja..

Het briardweekend zit er weer op, ik probeer de tent fatsoenlijk op te vouwen en wordt daar bij geholpen door twee overenthousiaste briards. Die twee weten ook niet van ophouden....

We gaan nog een wandeling maken en daarna moeten we weer op huis aan.

Onderweg vind ik het wel akelig stil achterin de auto, ik roep haar naam maar er wordt totaal niet op gereageerd. Ik begin zwaar te twijfelen of ze er eigenlijk wel in zit....Bij de eerste de beste parkeerplaats stop ik dan ook en ga eerst kijken. Ja hoor, compleet gevloerd ligt ze met haar kop op haar knuffel diep in slaap, wordt geeneens wakker.

Tien uur ’s avonds zijn we weer thuis, ze loopt linea recta naar haar mand, ploft erin en is van de wereld. Volgens mij heeft ze het prima naar haar zin gehad....ik ook trouwens, het is voor herhaling vatbaar!

De volgende twee weken gebeurt er niets bijzonders, we trainen wat en maken steeds langere wandelingen.
Op een mooie zaterdag gaan we met het hele trainingsklasje een strandwandeling maken. We verzamelen bij mij thuis, ik zit dus even met een heleboel honden en baasjes in huis en breek m’n nek haast. Na koffie en appeltaart rijden we in colonne naar het strand.

’t Is gelijk een losgeslagen bende, met z’n tienen maken ze het hele strand onveilig. Ze denderen door het water, rollen over elkaar heen, geen wandelaar is veilig en ook alle vreemde honden worden uitgedaagd. Met z’n allen durven ze wel! Er is geen hond meer die nog naar een commando luistert, maar goed dat de instructeur dit niet ziet, hij zou ter plekke een rolberoerte krijgen!

Als alle honden lekker nat, vies en moe zijn gaan we wat drinken in een strandtent. Gelukkig schijnt de zon en tot grote vreugde van de eigenaar gaan we buiten zitten. De brave man sjouwt wel twee emmers water aan waar dankbaar gebruik van gemaakt wordt. Wij nemen

warme chocolademelk met slagroom, wel zo lekker! Daarna gaan we weer op huis aan, ’t is inmiddels een stuk kouder geworden en we hebben nu windje tegen. Ook de honden zijn een stuk rustiger, ze lopen op een kluitje achter ons aan te sjokken.

Drie weken later moeten we E.G. examen doen. Alle cursisten van de verschillende trainingsgroepen, zo’n 40 in totaal, zijn verzameld in de kantine. Het overgrote deel van de baasjes is behoorlijk zenuwachtig en maakt een hoop herrie, wat weer overslaat op de honden. Alles blaft, piept en kakelt door elkaar heen. Wij zijn nummer 7 van onze groep, dus nog tijd zat om even buiten het terrein het volgen te oefenen. Kyra heeft altijd even wat tijd nodig om rustig te kunnen volgen, de eerste 50 meter is het meestal net een stuiterbal. We lopen een kwartiertje en zijn net op tijd terug om Pietertje over het veld te zien rennen in plaats van netjes te blijven liggen. Nog één te gaan, dan zijn wij aan de beurt.

De rottweiller doet het heel goed, tot aan de blijfoefening...hij weigert pertinent af te gaan en als hij dan eindelijk gaat blijft hij niet lang genoeg liggen.

Dan moeten wij....Eerst fatsoenlijk het hekje door en voorstellen aan de keurmeester. Ik geef een hand en Kyra zegt ook even hallo door haast tegen hem op springen. Ik ben haar nog nét voor en gelukkig gaat ze braaf zitten. We moeten een stukje volgen met wendingen, waarbij ik links en rechts weer aardig door elkaar heen haal. Daarna de zit, af, kom voor, aan de voet, waarbij ze altijd scheef gaat zitten. En ja hoor, laat ze het nu eens een keer recht doen!! Dan moeten we nog het gebitje tonen, staan en betasten. Als laatste de blijfoefening, daar is ze echt goed in! Als een standbeeld blijft ze liggen, twee minuten lang!

Dan zit het examen erop en begint het wachten op de puntentelling. Twee uur later is het eindelijk zover. Iedereen is geslaagd, dat wordt er al gelijk verteld. Stuk voor stuk worden de namen genoemd en het aantal behaalde punten, ze beginnen onderaan. Als ze bij nummer 8 zijn beland begin ik toch de denken dat ze mijn puntenlijst zijn kwijt geraakt, zó goed was het volgens mij nou ook weer niet!

Van ons groepje zijn alleen de rottweiler en Kyra nog niet genoemd en het wordt nu toch wel een beetje spannend! De rottweiler wordt vierde en iedereen begint op m’n schouders te slaan.

Drie....een vreemde hond, twee.....doodse stilte....spanning is te snijden....nog een vreemde hond!! EEN.......Joke met KYRA!!!!!!!! Kyra hoort haar naam en begint gelijk uit volle borst te blaffen, haar hoge schelle meidenblafje, ik word haast van m’n stoel gesleurd en kan me nog net overeind houden. We hebben een beker gewonnen!!!!!!!!!!!!!! Ik ben helemaal in juichstemming, dit had ik echt niet verwacht! Als alles wat gekalmeerd is vergelijken we de puntenlijst. Ik ben dus 5 punten kwijtgeraakt door vijf keer met het verkeerde been weg te stappen, stom zeg! Ik heb daar geeneens aan gedacht, haha!! Dat krijg je nou als je denkt dat je alles wel weet. Omgang baas/hond een 10, daar ben ik nog wel het meest trots op!!

Thuis zet ik eerst Kyra samen met haar beker op de foto...en de foto....en de foto... Ze vindt er helemaal niks aan, er zit niets lekkers in dat ding en ze mag er niet overheen kwijlen. Zij heeft liever een flinke kluif en die krijgt ze dan ook!

De volgende cursus begint gelijk de week daarop al, wij gaan er weer voor...

’t Is haast kerstmis en het wordt tijd om de boom op te tuigen. Tegen de tijd dat ik alles van zolder afgesjouwd heb, heeft Kyra al kans gezien om een zak met slingers uit te pakken en ligt de hele kamer onder het glinsterspul. Ik kan nog net een doos met kerstballen redden voordat ze zich daar ook op stort. Na een paar uur Nee Kyra, Los Kyra en Afblijven Kyra is de boom eindelijk opgetuigd. Ze doet nog een poging om een bal uit de boom te rukken, maar na een tik op haar kont negeert ze verder de hele kerstboom. Heel beledigd pakt ze haar kluif op en na nog een verontwaardigde blik achterom gaat ze in de gang liggen kluiven. Eindelijk rust!!

De rest van de kerstboomdagen verlopen min of meer probleemloos, wel kunnen we nog net het kerstdiner redden voordat het met tafelkleed en al op de grond beland.

We hebben al twee keer vuurwerktraining gehad op de cursus en daar hebben we nu wel profijt van. Er wordt driftig op los geknald hier, maar ze verblikt of verbloost niet tenzij ze de vuurspatten overal heen ziet vliegen, daar is ze niet kapot van. Logisch, ik eerlijk gezegd ook niet.Totdat er iemand zo lollig is een lawinevuurpijl voor op straat af te steken...De ramen rammelen van de klap, ik schrik me half dood en Kyra heeft het helemaal niet meer. Ze wil ’s middags geeneens naar buiten en moet ik haar echt meetrekken. Met haar staart tussen haar poten sluipt ze naast me. Ik doe wat oefeningen met haar op de parkeerplaats en na een poosje trekt ze weer bij en wordt wat vrolijker.

Met oud en nieuw zetten we de muziek om twaalf uur wat harder, we hebben een huis vol visite. Ze heeft het veel te druk met hapjes te stelen en gelukkig geen last van het geknal.

Ik heb intussen twee konijnen los in de huiskamer lopen, eentje werd er ziek en moest binnen verzorgd worden. Z’n maatje zat buiten liefdesverdriet te hebben dus is die ook naar binnen verhuisd. Kyra heeft het er druk mee, ze loopt er de hele dag achteraan te sjouwen in de hoop dat ze een keutel verliezen die ze dan ook direct "opruimt". De konijnen zelf hebben compleet maling aan haar, ze lopen net zo makkelijk onder en over haar heen of ze er niet is. Soms heeft ze er eentje klem, die wordt dan van voor tot achter gewassen. Voorlopig zitten de konijnen wel tot het voorjaar binnen, ze kunnen nu niet meer terug naar buiten omdat het inmiddels veel te koud geworden is.

De nieuwe cursus is inmiddels een stuk interessanter geworden. Er zijn veel nieuwe oefeningen bij gekomen zoals vooruit sturen, af gaan tijdens het volgen, los volgen. Voor de liefhebbers is er ook apporteren, maar de manier waarop vind Kyra niet geweldig. Ik ook niet eigenlijk...

Het vooruitsturen gaat geweldig, iedereen staat nog te tobben met lange lijnen en zij doet het al los. Eigenlijk uit pure noodzaak, want het enigste wat ze nog wou doen was spelen met de lange lijn. Af gaan tijdens het volgen snapt ze helemaal niks van, ze blijft keurig achter me aan hobbelen, als ik omkijk en AF zegt gaat ze braaf af om gelijk weer mee te lopen zodra ik een stap zet. Eindelijk eens iets om te trainen!!

Sinds kort heeft Kyra ook vaste verkering...een mooie bruine Labrador uit het dorp, Kobus, is helemaal voor haar charmes gevallen en laat zich compleet inpakken door het dametje. Ze mag aan z’n oren gaan hangen en hij laat zich gelijk op de grond ploffen. Ze mag boven op hem springen, z’n stok afpakken, hij vind alles best! Samen rennen ze als gekken over het strand, zij kan nèt iets harder lopen dan hij. Wel één nadeel, hij luistert voor geen meter en zij heeft nu zoiets van: Goh, als jij niet luistert doe ik dat ook maar even niet! En dan dendert ze gewoon door...

Ondertussen schieten overal bordjes uit de grond met de welbekende tekst: Honden Aan De Lijn.....Verboden Voor Honden....Ze staan op de gekste plaatsen, zo is opeens ons bos(je) ver buiten het dorp verboden gebied geworden, op diverse stranden staan walgelijk grote borden en op sommige plaatsen staat plotseling een hek zo groot alsof er olifanten achter gehouden worden. Leuk, neem een hond, da’s goed voor je bloeddruk!! Nou, niet in deze gemeente dus!

Hier hebben ze liever poep op straat geloof ik.

Maar gelukkig heeft is er iemand geweest die iets dapperder was dan ik en heeft alle bordjes met een spuitbus bewerkt. Voorlopig kunnen we de honden weer ongestraft laten rennen!

Er worden nieuwe bordjes geplaatst, na drie dagen zijn ze weer onleesbaar. Dit herhaalt zich nog een keer en dan geeft de gemeente het op!! Heeft er toch eindelijk iemand zijn verstand gekregen op de bordjesafdeling...

En weer is er een cursus voorbij...zaterdag examen doen! Die twaalf weken zijn echt omgevlogen! We zetten nog een paar puntjes op de i en dan is het zaterdag...Er staat een behoorlijke storm, ze geven windkracht 9 tot 10 op in de loop van de dag en ik vraag me af of de examens nog wel doorgaan. Het veld ligt redelijk beschut tussen de bomen en het blijkt mee te vallen. Helaas heeft de keurmeester nogal een piepstemmetje en voor de meeste mensen is ze zo goed als onverstaanbaar. Er worden dan ook hele vreemde parcours gelopen.

Ook de honden zijn erg onrustig, ze hebben meer zin in rennen en gek doen dan in luisteren.

Er zijn er dan ook weinig die de volle vijf minuten volmaken met de blijfoefening.

Ook Kyra red het niet, tijdens het blijven waait er een takje op haar rug van zeker wel 10 cm. lang en ze komt gelijk naar me toe lopen. Ook het volgen valt niet mee als er allemaal leuke dingen over het veld heen waaien en ik moet haar een paar keer flink toespreken.

Ik ben blij als we klaar zijn en we van het veld afkunnen.

Om 4 uur is de uitslag en iedereen is er vast van overtuigd dat ze gezakt zijn. Ik ook eerlijk gezegd...Maar op drie na is iedereen geslaagd en tot mijn stomme verbazing is Kyra nog tweede geworden ook!!! Weer een beker erbij, ik kan wel een prijzenkast gaan timmeren!

Ik hoop dat er nog veel bij zullen komen!!

Ik hoop dat jullie allemaal net zo genoten hebben van Kyra’s belevenissen als ik van het schrijven ervan! Maar nog meer zou saai worden...

Joke Plenk

Monique heeft een wandeling georganiseerd voor al "haar" honden op de Drunense Duinen. Er zijn er heel wat op komen dagen en het is een gezellige drukke boel. Na een bakje koffie vertrekken we en maken een flinke wandeling. Onderweg breekt zowaar de zon door en wordt het nog behoorlijk warm. De honden zijn helemaal uitgelaten, er wordt flink achter elkaar aangejaagd en regelmatig moeten we aan de kant springen om niet de grond in gewalst te worden. Kyra is wat timide in het begin, maar komt na een poosje de kat uit de boom te hebben gekeken ook los. Dapper draaft ze met de rest mee, maar komt wel steeds terug om te kijken of ik er nog wel ben.

Als we na een uur of twee weer bij het restaurant aangeland zijn worden er wat groepsfoto’s gemaakt. Dat heeft ook nogal wat voeten in de aarde, voordat alles ligt, zit en staat zoals we het hebben willen zijn we wel een poosje verder. Net als alles er leuk uitziet komen er twee ruiters langs en kunnen we weer opnieuw beginnen. Eindelijk staan ze er allemaal goed op en kunnen we de kelen gaan smeren. Het hele U-nest krijgt nu ook de stamboom

terug naar U-nest