Uomo

Na het weg vallen van Chief, en de zware operatie van Flurk, kwam plots weer het besef, hoe snel je zonder hond kan komen zitten.

En ver mits ik het oneerlijk vind tegenover een jonge pup van ze 8.30hr alleen te laten, als ik werken ben, besloot ik om eens rustig uit te kijken naar een tweede hond.

Alle voor - en nadelen tegenover elkaar afwegend, besloot ik nog maar eens een hondje uit de rescue te halen(dit zijn honden die om verschillende reden terug bij de kweker belanden).

Het ras speelde niet zo een rol, als hij maar groter was dan 50 cm en binnen geen haren verloor (ik poets niet zo graag ).

Altijd jonger dan 2 jaar, zo kan je nog dingen fijne aanleren, of vervelende dingen gedeeltelijk ombuigen.

Hoe zoek je zo een hond, simpel via de ras verenigingen, forums of chat boxen.

Voor mij was het direct prijs, een chat kennis uit de briard wereld (de eerste die hoorde dat ik terug een hond zocht) wist al dadelijk een hond zitten die terug was gekomen.

Na contact met de kweker, bleek het een hond te zijn van 14 maanden, die vrij onhandelbaar was, en moeilijk kon opschieten met andere honden.

De moeite waard dus om eens te gaan kijken (een mooie uitdaging zie ik voorlopig toch nog altijd wel zitten).

Het eerste contact was al dadelijk raak, een dolle doorgewassen pup, met een overschot aan energie. Dit kon al moeilijk tegen vallen, m’n eigen 'n beetje kennend.

Hij werd al dadelijk afgesnauwd door drie teven, en dat werd met wringen en muilen aanvaard.

Volgende stap, was eens gaan wandelen samen met flurk, heel belangrijk, want flurk is mijn alfa hond.

De kweekster had een mooi heide veld uitgekozen, waar het krioelde van loslopende honden. Flurk en Wommel los gelaten , en dat ging perfect, voor flurk was dat ook nog een oversized pup, en voor Wommel was flurk niet belangrijk, om dat die hem straal negeerde. Mooi dus, kon niet beter.

Wommel zelf kon zich uitleven, rende naar andere honden, vond zich zelf heel belangrijk, maar had toch dat onzeker hartje wat zo eigen is aan veel briards.

We besloten er beide (zowel ik als de kweekster) nog een weekje over na te denken, om daarna de beslissing door te geven of de overplaatsing door ging.

Voor mij was het toen eigenlijk al beklonken hoor, dit beestje was gewoon beetje misbegrepen en kon z’n energie niet op de juiste manier kwijt.

Voor de kweekster was het gewoon even overwegen of Wommel wel de hond was die bij me paste (mooi dat er nog kwekers zijn die meer inzitten over de hond dan het commerciële ervan).

Volgende uitgave, kan je lezen wie Wommel is, en z’n eerste toeren bij z’n nieuwe baas.

Iedereen op de club zal ondertussen wel gezien hebben, dat Wommel nu ook regelmatig mee traint.,.Het was dus ook voor de kweekster een duidelijke zaak, dat Wommel wel een goed baasje gevonden had.

De eerste dag thuis, was er al dadelijk eentje om in te kaderen, Wommel z’n huis reglementen moesten al dadelijk duidelijk worden vast gelegd.

Na 10min door de tuin rond te snuffelen ontdekte hij al dadelijk m’n siervijvertje, en de fun van waterplanten die er in rond drijven.Na ongeveer twee uurtjes en drie zwempartijen dus nog snel een afrastering gemaakt, en Wommel duidelijk gemaakt dat je als verzopen hond niet binnen mag.

Flurk liet het niet aan z’n hartje komen en vond het allemaal wel best, toch zeker toen bleek dat die Wommel ook fijn samen trekspelletjes kon spelen.Ondertussen zijn ze al meer als onafscheidelijk, en slapen ze al eens met de kopjes op elkaar. Ze eten samen uit dezelfde bak, en liefst drinken ze samen uit de zelfde emmer.

Na Wommeltje (67.5 cm en ongeveer 39 kgr.) z’n uurtje alleen in de tuin, om op te drogen, had hij het tweede toffe speeltje al gevonden, fladderende kuikens en woeste moeder kippen.Zijn eerste apport was dan ook een jonge kip, niet zo erg beschadigd dus dat beestje weet nu wat de goede kant van de draad is.

Ondertussen brengt hij ze nog regelmatig naar me toe hoor, en nu en dan is er al eens eentje met pech, zo ook de kalkoen die hij fier als een gieter binnen breng, 6 Kgr. vogel slingerend aan een poot in een briard bekje, tja die diagnose was snel gemaakt, met kerst een dank gebedje voor Wommel dus.

De eerste les in Alken, met in het achterhoofd toch de wetenschap dat er ergens wel een addertje onder het gras zat, zijn we mooi strategisch opgesteld de eerste kennismaking op de club begonnen. Wat blijkt nu , W is enkel heel erg speels en lomp in z’n bewegingen,. Het was dan ook een pak van m’n hart dat deze leeuw eigenlijk meer weg had van een dom schaap.

Ondertussen weet W ook al dat er waters zijn waar je niet met de pootjes aan de grond kan, dat was ff verschieten, en dat eenden ook kunnen weg vliegen als ze in het midden van de vijver zitten (weeral verzopen hond die buiten moet blijven opdrogen)

Heel fijn was de jonge honden dag voor briards, daar heb ik kennis kunnen maken met 6 broers en zusjes van W (hij komt uit een nest van 12), z’n moeder, z’n oma, en een van z’n ooms. Z’n eerste show rapportje daar was ik al heel erg trots op, “maar “ een zeer goed omdat een van z’n voortandjes niet helemaal aansloot; en een opmerking van de keurder dat ik nog heel veel show trainingen moest nemen (hilariteit dus alom). De karrakter test was een maximum wat er te halen was, met een pluim voor de geleider voor de aanpak van de hond.En de initiatie voor het pakwerk was gewoon schitterend.

Lange dag, net steendode hond en even moe baasje, maar wel heel erg tevreden.

Voila zo zie je maar dat er dikwijls honden “moeilijk “zijn omdat ze ergens in een verkeerde situatie belanden.

Volgende keer, een hollander belgisch maken; en de eerste trainingen gehoorzaamheid.

Voila, onze Hollander valt dus heel goed mee, de eerste echte training samen met anderen op het terrein is ondertussen ook achter de rug.

Als briard, wil hij wel werken voor z’n baasje(eigen aan het ras wel hoor), dus dat zal wel geen probleem zijn. De eerste stappen waren het belonen en corrigeren van Wommel. Het is met een nieuwe hond altijd wel even zoeken wat de gepaste beloning is. Voor wommel was dat gemakkelijk, snoepjes en de trekspelletjes gek van beide, het zijn dus de trekspelletjes geworden, omdat hij met de snoepjes nogal z’n tijd neemt om ze eerst te proeven ,en dan pas begint te knabbelen.Het trek spelletje, dat is een voltreffer.Ik gebruik meestal de leiband, omdat ik dat altijd bij heb, en omdat hij daar ook op gaat letten dan tijdens de oefeningen.Nadeel van die leiband (en dat zal ook iedereen wel al gezien hebben) is dat hij moet wachten op z’n bevel voor hij die beloning krijgt.En dat heeft de Wommel dus nog niet zo begrepen, soms beloont hij zich al eens op voorhand, en soms heeft hij gewoon goesting in een trekspelletje.

Als correctie was het even schipperen, harde aanpak was soms wel nodig, maar had niet zo dadelijk het juiste effect, daar reageert hij nogal eens angstig op. Het is dus gewoon “de boze vinger” geworden, en nu en dan pakken we hem eens bij z’n collier he.

De oefeningen zelf vallen best goed mee, door z’n lengte volgt hij nogal onhandig, en toestellen ziet hij pas als hij er over gevallen is.

Andere honden zijn nog steeds heel erg grappig, vooral die kleine lopende apportjes interesseren hem wel, en dan heeft hij het moeilijk om beetje op het baasje te letten.

Het ijs avontuur, wommel is door het ijs gezakt, niet diep en niet ver, maar de verbaasde blik van een briard die in het water staat, en een briard die er op de oever mateloos mee staat te lachen, is zo een van die moment opnames waar je het voor doet.Nu moet ik toegeven , ik had hem verwittigd dat hij niet mocht zwemmen, en nu weet hij dus ook dat hij daar best de eerste keer naar luistert, voorlopig toch nog.

Onze Hollander Belg maken, dat was een ander paar mouwen, de Belgische overkoepelende vereniging Sint Hubertus , is eigenlijk een bureaucratische geldmachine.

Het wordt hoog tijd dat er ergens eens internationale richtlijnen komen, en dat een stamboom uit Nederland ook erkend wordt in Belgie.Uit eindelijk gaat een ras toch best in elk land hetzelfde moeten zijn.Toekomst dromen waarschijnlijk maar toch.

Wommel zelf die maakt het niet uit, die vind alles goed, eens een worteltje gevonden bij toevallige graaf werken aan een boom, blijkt dat er aan alle bomen wel zo iets hangt als je even naast de stam af graaft.Best moeilijk wandelen in een bos,als je begrijpt wat ik bedoel.Om maar te vergeten van al dat zand wat ik dan de dag erna binnen tegen kom.

Onbetaalbaar is natuurlijk weer die vuile snoet en die blik die duidelijk maakt dat er echt wel iets in de grond zit.

Voila dat was het weer, volgende keer, de eerste pubertijds crisus, en hoe dat de volwassen hond daar op anticipeert.

Het was heel tof de zondag, fijn de goede reakties van iedereen op Wommel. Het was ook een goede test voor hem, zo in de drukte en met al die andere honden.

De Pakwerker, vond z'n beet heel erg mooi (maar daar had ik ook al een beetje aan gewerkt), en is me zelfs achteraf nog eens extra komen zeggen van daar zeker mee door te gaan.

z'n karrakter test was uitmuntend, daar was helemaal niets op aan te merken.

Voor de show keuring had ik zo de indruk dat ze de baasjes een beetje spaarde, die had ik niet zo goed verwacht zelfs.

Fijn om z'n broertjes en zusjes eens te zien. Dus een heel fier baasje met een ideale hond.

Ondertussen is hij ook ingeschreven in België, en kan ik m'n werkboekje gehoorzaamheid aanvragen, langzaam maar zeker gaan we dus bewuster beginnen te trainen he.

Wommeltje heeft zich helemaal aangepast al een z’n nieuwe Belgische omgeving.Flurk vindt het best een goede speel kameraad, en als hij beetje onstuimig wordt is een diepe grom of een snauw voldoende, om die overjaarse pup terug op z’n plaats te zetten.

Maar een hond zou geen hond zijn moest hij niet proberen om toch ergens langzaam in de rangorde te stijgen.De eerste pogingen van als eerste door een deur te gaan, of als eerste in de auto, worden door flurk oogluikend toegelaten.

Maar als eerste een snoepje aannemen, of flurk z’n bakje gaan leeg eten, dat zit er nog niet echt in, dat wordt feilloos afgestraft door flurk;

Zelf dan een grote bek op zetten was ook geen goed idee, flurk met z’n ervaring (die had chief al meegemaakt)is nog net niet oud genoeg om de lantaarn door te geven.

Wommeltje heeft ook een behoorlijke trukendoos, eens als je ze begint door te krijgen, en er een beetje op begint te letten sta ik soms gewoon perplex.

Zo gaat hij blaffen aan de achter deur , om flurk van z’n kussen te lokken, als hij daar zelf op wil gaan liggen.Zo krijgt hij ook jeuk, en moet zich dringend krabben als en oefening saai wordt.

En als hij moet komen, terwijl hij dat toch niet wil is er eerst dringend een plasje of een hoopje, om daarna gewoon verder te gaan.

Baasje moet echt op z’n hoede zijn dat het hondje hem niet te veel met de voetjes speelt.

Wommeltje ruimt ook altijd z’n eigen matje op, tijdens het uitkloppen van de matten, staat daar plots een briard langs me z’n eigen matje dood te schudden.Hilariteit alom, met het gevolg dat wommel iedere morgen als ik op sta z’n matje mee naar buiten sleept om daar dood te schudden.(best al maar wat reserve matjes aanleggen.)

Op de hondenschool gaat het prima,wommel kan alle oefeningen erg goed, maar nog niet altijd allemaal in de zelfde les, er zit altijd wel ergens een oefening bij dat hij beetje moet “wommelen” dus.Helemaal niet erg hoor, zal hij wel van z’n baasje hebben.

Voor het behalen van z’n brevet,zijn we dan ook enkele keren op vreemde clubs gaan mee trainen, zodat hij gewoon werd aan vreemde honden, vreemde instructeurs, en andere omstandigheden.Wommel blijft dus gewoon Wommel, maakt niet uit waar of wie er staat.

Het brevet hebben we dan ook gehaald , heel mooi gewerkt van Wommel, en natuurlijk zat er een echte “wommel” van hem bij ook.Hoe kan het ook anders he, het blijft nooit niet meer dan gewoon maar een hond met z’n baasje he.

Voila, dat was het weer.Volgende keer,Wommel met z’n nieuw wedstrijdvrouwtje.

Er was al dagen iets bezig, baasje nam me overal mee naar toe waar er maar van alles te doen was.Ik moest liggen blijven op een markt, staan blijven langs de autostrade, zitten blijven langs een agilitie les.Er werd ergens iets duidelijk bij geschaafd.

Nu mij niet gelaten, ik vond het allemaal best, ik mocht telkens mee, en er was van alles te zien en te ruiken.Alleen maar stom dat m’n baasje zo consequent op z’n oefeningetjes stond te hameren. Wilde ik best wel eens aan dat schoon vrouwtje gaan snuffelen, en die macho had ik ook wel een lesje willen leren.

Nu de zaterdag was het zo ver, ik had het dadelijk door hoor, regenjas, drinkbak, snoepjes, flessen water, dit was de dag dat het ging gebeuren.

Lang in de auto moeten zitten, maar dat was niet zo erg, kon ik nog een beetje bij slapen.

En huppekkeee allemaal briardjes toen we daar aan kwamen,tof zeg, ganse bendes haarballen, en allemaal zo gek als een deur.

Maar baasje bleef serieus, de lozer, alsof ik niet door heb wanneer er iets van me verlangd wordt.

Om 10 uur was het onze beurt, vol verwachting, want eigenlijk doe ik dat wel graag hoor dat soort dingen. Een vierkantje wandelen van 10 op 10 meter, en een slalom tussen 4 personen. Dan komen die allemaal naar je toe, maar geen enkele wil spelen . en als laatste op 5 meter van andere honden wandelen, nog een keertje een zitvoor tussen gewoon wat mensen, en dat was het.geen reet aan, dat kon ik zelfs als pup van 4 weken al volgens mij. Op 10 minuutjes hadden we dan ook gedaan.

Gelukkig was baasje lief genoeg om daarna een fijne wandeling te maken door de duinen, en beetje met stokken rond te gooien.

Het moeilijk stuk moest nog komen, in de namiddag ging het om real live situaties.

Zit ik naast m’n baasje langs een mooi bos weggetje, met 10 andere op een rij, passeert er een auto, een loper, iemand met een hond, en een fietser. Voor ik het door had was het al voorbij. Baasje blij, god weet waarom ?? en ik krijg een extra snoep en een extra knuffel.

De zondag zijn we nog eens terug geweest, en daar waren toen wel zeker 200000 andere briardjes (het kan wat minder zijn, want in tellen ben ik nog niet zo goed)zelfs ganse nesten pups. Ik heb zelfs broertjes gezien, en mamma en oma, en half broertjes.

En hele bendes mensen die ik nog van ver kende.Heel erg goed gedaan hoor van wie dat allemaal voor ons organiseert, als het van mij afhangt ga ik volgend jaar weer.

O ja tussen door, de zondag heb ik ook gehoord waarom baasje zo blij was, blijkbaar heb ik ergens dat socialisatie brevet gehaald. Nu staat het vast, ik ben een brave hond.Niet dat ik daar ooit aan heb getwijfeld, maar sommige mensen weten echt niet dat we gewoon op vier poten staan, en dat twee poten helemaal geen optie is. (rare wezentjes hoor sommige van die tweepoters).

En vanaf nu is het dus Mr. Wommel, tenslotte heb ik ook al twee van die brevet dingen he.(grapje)

Ps. Voor die duitse madam, sorry van dat plasje tegen uw been, maar het rook echt naar een fijn teefje, ik zal het niet meer “proberen” te doen.

Het was een van die dagen, die begon zo als er zoveel beginnen door de week.

Eerst hoor ik het muziekje, enkele tellen later zie ik licht door het kleine raampje en nog enkele minuten later is het baasje daar. Mooi uit geslapen, baasje wrijft eens door z’n gezicht, en ik klop alvast m’n matje uit.

Daarna mogen we buiten, en dat was zalig.Een mooie witte wereld, overal hard ,zonder modder of plassen , echt mijn weer. Als een uitgelaten kalf storm ik dan ook door de tuin, ff kijken of alle poezen weg zijn en of er nergens geen van die pluimen beestjes perongeluk in de tuin zijn beland.

Daarna volgt een mooie sneeuw wandeling door het reservaat, en krijgen we onze bakjes met eten.Net zo als alle dagen in de week, maar vanaf dan werd het leuk.

Baasje nam een lawaaierig ding mee de tuin in en begon daar enkele bomen om te zagen. De comando’s “terug” ,” pas op” en blijf ,kregen dadelijk een andere dimensie.Niet dat ik bang was maar zo een boom die naar beneden komt dat is toch niet niks.

Vervolgens mochten we mee helpen met de takken er af te halen, en die op een grote berg in de weide stapelen. Zalig gewoon, jammer dat flurk en baasje soms de andere kant uit wilde met een tak, maar dat maakte het alleen maar plezant.

S’middags kregen we bookes met paté, lekker zeg, zelfs oude flurk snauwde me af als ik te kort bij kwam, toch lukte het weer om een stukje van hem af te pakken,beetje dom geloof ik soms die Flurkemans.

Vandaar uit ging het naar de hondenschool, m’n middag dutje ging er dus aan, maar dat had ik er graag voor over, hondenschool is tof.En zeker zo als die dag, als baasje met de pup’s mag werken, en ik er bij mag zijn. Te gek gewoon die klein wit geplekkerde ratten, die bijten al echt van zich af.Veel lolliger dan die tamme bruine en blauwe gefrommelde honden, die kunnen ze beter eens goed warm wassen denk ik, al dat vel .

En het tweede uur moest er nog een toestel worden afgebroken, en daar ben ik het beste in ,afbreken hmmmm. Van baasje mag ik altijd iets mee helpen dragen, of iets aangeven, of zelfs helpen met m’n gewicht en m’n trekkracht.

Daarna was het mijn beurt om te trainen, apport en volgen dat doe ik het liefst, maar toen ze begonnen met houdingen en onderbreking was m’n kaarsje helemaal op. Op de wip wilde ik liefst blijven liggen, zo een beetje in het midden, en bij de onderbreking ben ik maar op stapvoets naar baasje gegaan.

Na de les mochten we nog mee om bij een vriend enkele kippen te vangen, die hun vleugeltjes moesten bij geknipt, en dat kan je natuurlijk niet laten liggen ,toch??.

Eindelijk thuis, van baasje kregen we nog een grote kom brokken, en dan voor het kacheltje, knusjes met de ruggen tegen elkaar op een lekker zacht kussen.

Slapen en dromen, tot baasje me wakker maakt met de vraag “he leef je nog wel??”

Midden in m’n droom, een hondenleven, best wel vermoeiend met een hoop verantwoordelijkheid zo nu en dan.