Als ik dit stukje schrijf is het inmiddels al weer ruim 2 maanden geleden dat wij onze jaarlijkse reünie hadden van het eerste nest van Monique, wat geboren werd in 2000.

Daar ook wij een van de trotse bezitters zijn van een stoere reu uit dat nest, vertrokken wij op vrijdag 4 januari jl. vol goede moed met Rocco achterin naar Natuurgebied Roestelberg bij Kaatsheuvel.

Omdat Monique een ieder wil stimuleren om shows te gaan lopen met zijn of haar hond, had zij voor deze middag mevrouw Cornelis uitgenodigd om ons een ringtraining te geven.

Zoals de meeste Briardliefhebbers wel weten, fokt zij al meer dan 30 jaar deze honden en loopt dus ook al zolang shows. Uiteraard kunnen wij dus nog heel veel van haar leren!

Wij vonden het dan ook een hele eer dat mevrouw Cornelis tijd voor ons vrij wilde maken.

Helaas waren er van de 10 pups die het nest rijk was, maar 4 honden aanwezig. Er waren drie reuen, te weten: Resplandor, Rocco en Ramses. Zij werden vergezeld door hun zusje Mascotte. Uiteraard was moeder Mioche ook van de partij.

We begonnen deze middag met een lekker kopje koffie in Restaurant de Roestelberg. Door al het enthousiasme rond de tafel, zouden we bijna vergeten waarvoor we hier ook al weer naar toe waren gekomen! En de honden maar op ons wachten….!

Na de opwarmronde voor de innige mens, was het tijd voor een lekkere wandeling met onze honden. Het was natuurlijk spannend om mee te maken hoe de honden zich onderling zouden gedragen. Het was wel duidelijk dat de drie broers zich wilde manifesteren ten opzichte van hun moeder en zusje. Maar de nieuwe omgeving deed ze spoedig deze strijd vergeten, en al gauw werd het een gezellige, dolle boel met elkaar.

Toen de honden uitgespeeld waren, kwamen we toe aan het serieuze gedeelte van deze middag: de ringtraining.

Nadat mevrouw Cornelis ons had uitgelegd hoe je je hond moet voorbrengen en hoe hij moet staan en waar je op moet letten, moesten wij met elkaars honden gaan draven, zodat mevrouw Cornelis, nu even in de rol van keurmeester, het gangwerk kon beoordelen.

Je kon duidelijk zien dat de honden hier nog niet bedreven in waren, want ze waren meer bezig met spelen en springen, dan hun opdracht uit te voeren.

Zoals bij een echte show, werden de honden ook geplaatst door mevrouw Cornelis.

Na dit "officiële gedeelte" toch nog maar even met onze honden het bos in. Zo konden de honden nog even spelen en wij met elkaar ervaringen uitwisselen over deze training.

Monique had voor deze middag twee aspirant-kopers uitgenodigd die wellicht geïnteresseerd zijn om een pup van Mioche aan te schaffen. Het was leuk voor de kopers om te zien hoe het eerste nest van Mioche was uitgegroeid.

Wat hen vooral opviel was het spontane, sociale, eerlijke karakter wat zij ongetwijfeld geërfd hebben van Mioche.

De hele middag buiten maakt de mens hongerig, dus na afloop hebben we bij de Roestelberg nog even lekker een hapje gegeten.

Het was een gezellige, leerzame middag en namens iedereen wil ik mevrouw Cornelis en Monique hartelijk danken!

En……. Geachte lezers, hou in de toekomst op de shows de honden van Kennel du Lion d’Orange in de gaten!

Tot de volgende reunie!

Florence Demmers

Als deze editie van het Briard blad bij u op de mat valt, ligt de Winner al weer ver achter ons.

Toch wil ik u mijn ervaring van deze show niet onthouden.

Aangemoedigd door reeds eerder behaalde resultaten met onze Briard Rocco (sorry… Rocco du Lion d’Orange), besloten wij om hem in te schrijven voor dé show van Nederland, de Winner, die begin december 2001 plaatsvond in de Rai te Amsterdam.

Voor ons was dit eindelijk een keer een "bijna" thuis wedstrijd, daar wij in het Gooi wonen.

Na bij binnenkomst de catalogus afgehaald te hebben, zochten wij op waar we moesten zijn, en natuurlijk wie ons "mede-standers" zouden worden. Op weg naar de bench nog even tijd voor een sanitaire stop. (Het zullen de zenuwen wel zijn die maken dat ik toch echt een aantal keren per dag moet….).

Nadat we onze spullen in de bench hadden neergelegd, de hond bleef uiteraard gewoon bij ons, gingen we op zoek naar Ruud die hopelijk weer onze "handler" zou willen zijn. Uiteindelijk heeft Rocco met Ruud goede resultaten behaald. Gelukkig vonden we Ruud bereid om Rocco voor te brengen.

Hij waarschuwde echter wel: "Denk erom Flo, ga er niet vanuit dat je eerste wordt!". Mijn antwoord was: "Nee natuurlijk niet Ruud". Mijn hart zei echter iets anders….

Na Ruud op zoek naar Monique, die nog even de laatste hand kon leggen aan Rocco zijn uiterlijk.

Nu kon het feest beginnen!!

Vlak voordat Rocco de ring in moest, heb ik hem overgedragen aan Ruud en heb ik mijzelf verscholen achter het publiek rondom de ring om zodoende de aandacht van Rocco op mij te vestigen. Als hij mij kwijt is, wordt hij erg alert en gaat mij zoeken, waardoor zijn uitstraling imposanter, en dus mooier wordt.

Gezien zijn leeftijd kon Rocco voor het laatst nog meedoen in de tussenklasse. Het overtrof mijn stoutste verwachtingen: Rocco won deze klasse!! Nu werd het echt spannend! O jee, zweet in de handen en nog maar een keertje plassen en dan weer terug naar de ring, waar inmiddels de winaars van de verschillende klassen bij elkaar stonden om te strijden voor de titel "Beste Reu van de Dag".

Een gil en een vreugdedans (mensen zullen wel gedacht hebben….) toen de uitslag van deze ronde bekend werd gemaakt en Rocco als eerste werd geplaatst!! Mijn Rocco was "Beste Reu van de Dag"! Wat was ik apetrots op Rocco en Ruud natuurlijk.

Na de reuen werden de teven gekeurd en wederom was er vreugde: Rocco’s moeder Mioche werd "Beste Teef van de Dag". En geloof me, we hebben de keurmeester meneer Rijnders niet omgekocht!!

Als laatste onderdeel van deze show moesten Rocco en moeder Mioche samen de ring in om te strijden voor de titel: Beste van het Ras! Uiteraard heeft Mioche deze titel behaald, mede door haar volwassen gedrag en uiterlijk!

Dus het bleef feest: …… in de familie!

Na afloop hebben we in de het restaurant van de Rai iedereen getrakteerd op een drankje om de overwinning te vieren!

Wat een dag!

Florence Demmers

Hondenreddings”groep de 7-sprong

Inderdaad, u leest het goed. Een kleine woordspeling die vanaf een zaterdagmiddag tijdens de training tot en met de zondagavond daarop volgend zeker op zijn plaats was.

Na aankomst in het “Flubberbuske” waren we aangevangen met het uitleggen van de sporen die door de reddingshonden en reddingshonden-in-spe uitgewerkt moesten worden.

Ikzelf was net gereed daarmee, toen ik geroepen werd door Wim, degene die bij de auto’s en dus ook bij de honden die daarin zaten, achter was gebleven. Rocco was ontsnapt!!

Ditmaal had ik in plaats van alleen mijn eigen twee Briards (Mioche en haar dochtertje Mascotte) ook Rocco (hun zoontje en tevens broertje) in de auto zitten. Rocco was die ochtend gebracht om te komen logeren omdat zijn nieuwe baasjes op vakantie gingen. Vanwege de hoge luchtvochtigheid in de auto had ik beide ramen op een kiertje gezet. Groot genoeg om in paniek door te kunnen vluchten, bleek toen een paard en wagen rakelings passeerde! Wim probeerde Rocco tijdens zijn tuimeling nog te grijpen, waar hij een verstuiking van zijn pols aan overhield. Gelukkig bleef de vriendelijke koetsier nog even wachten om te vertellen waar Rocco als een pijl uit een boog de bocht om scheurde. In eerste instantie waren wij per auto in aangegeven richting gaan zoeken, aanvankelijk ervan uitgaande dat het zo’n vaart niet zou lopen. Maar al snel kwam ik tot het besef dat Rocco, waarvan geen spoor te bekennen was, misschien toch wel moeilijk terug te vinden zou kunnen zijn……Volgens een plaatselijke bewoner was Rocco een zandpad ingeschoten, het Molenpad genaamd. Volgens een ander had zo’n hond achter een fietser aangedraafd, maar dat was wel twee uur geleden?! We waren echter nog maar een half uurtje, inmiddels te voet, aan het zoeken. Verder had niemand zo’n hond gezien. Al ons geroep had nog niets opgeleverd en normaal gesproken moest hij toch allang terug zijn op de plaats waar hij was verdwenen?

Maar dit waren geen normale omstandigheden. Want Rocco was nog maar een pup van zeven maanden. Ik ben wel de fokker, maar niet meer zijn baasje. Hij was nog nooit daar geweest en de bossen zijn uitgestrekt en dunbevolkt, zo op de grens van Nederland en Belgie.

Het werd later en op die twee uitzonderingen na had niemand Rocco gezien. De boeren in de omgeving die buiten stonden te kletsen of te tuinieren niet, de dagjesmensen die daar wandelden of fietsten niet. En ook had niemand over Rocco gehoord; de beheerder van het dierenasiel niet, de politie in Nederland niet, de politie in België niet, en de databank registratie gezelschapsdieren ook niet. En al die tijd bleven Annemarie en Jules mee roepen en fluiten tussen het pad waar Rocco gesignaleerd was en de plaats des onheils, waar Wim met z’n geblesseerde pols bleef posten, terwijl Piet de omgeving afreed om te vragen of iemand iets gezien had.

Wel had Annemarie duidelijk gepiep gehoord in een maisveld en ja, Jules en ik toen ook. We hadden ook jagers horen schieten, dus hadden we systematisch dat hele veld uitrgekamd, en ook het stuk bos wat daar aan grenst, bang dat hij gewond was. Maar van Rocco was nog geen spoor te bekennen.

Het werd donker en het was hondeweer en we kwamen tot de slotsom dat nu verder zoeken geen had. Wel voelde ik me verplicht om het slechte nieuws nu door te bellen aan Rocco’s baasjes. Met lood in m’n schoenen! En ze kwamen linea (di)recta vanuit Bussum naar Stramproy geraced.

Ik was er steeds meer van overtuigd dat, als hij niet door iemand was opgepikt die hem volgende dag heus wel op zou geven, hij ergens in de buurt rondzwierf en dat hij zou proberen naar de auto terug zou komen, z’n enige houvast die er was. Dus was het niet meer dan logisch dat we daar in de auto’s bleven overnachten. Maar met ‘t krieken van de dag waren we gezamenlijk weer aanwezig bij Piet, terwijl zijn vrouw Antoinette ons wederom voorzag van eten en drinken. Voordat we er op uit gingen werd eerst een plan de campagne opgesteld. De media zou ingeschakeld worden, verschillende instanties gebeld, routes uitgestippeld en te bezoeken adressen genoteerd. En er werden plamfletten gemaakt met een foto van Rocco’s oma die van internet geplukt werd, voor een duidelijk voorbeeld, en voorzien van ongeveer deze tekst:

Vermist: grote roestbruine, langharige hond genaamd Rocco. Locatie: “Flubberbuske”.

Deze pamfletten zouden we vervolgens overal achterlaten waar het maar mogelijk was. Omdat het zondag was: aan de deur van de kerk en bij de snackbars in de direkte opgeving.

Op bomen in het bos, bij een vakantiepark in de buurt, bij mensen waar we aanbelden om te informeren, in België en in Nederland.

Maar eerst gingen we naar de plaats waar hij voor het laatst gesignaleerd was, namelijk het Molenpad. Jules met Floor (Rocco’s bazin) in de auto en ik met Olaf (Rocco’s baas) erachteraan op de fiets. En… wie verrees daar in het halfduister? Rocco!!! Floor sprong uit de auto en Olaf trok de sprint van zijn leven intussen hun “kind’s” naam schreeuwend: Rocco!!!

Waarop Rocco zo ongelooflijk schrok, dat hij zich weer omdraaide en razendsnel in het struikgewas verdween…

Zo groot de teleurstelling was voor Flo en Olaf, zo groot was de opgeluchting voor mij, te zien dat Rocco ongedeerd en in de buurt was!

Gedurende de hele verdere dag hebben we weer gezocht en gaandeweg kregen we steeds meer berichten binnen dat hij gesignaleerd was. Hij was zelfs bij iemand aan komen lopen, waar ze hem hebben aangehaald. Hij was gewoon heel relaxed. Maar Rocco had besloten dat hij weer verder op pad moest. En als je alle plaatsen en tijden van signalering op volgorde zette, kon je constateren dat hij naderde. Hij wilde wel, maar kon ons nog niet vinden! En het zou weer kritiek worden, de avond begon alweer te vallen. Tot daar het verlossende telefoontje kwam; Rocco was gevonden!!! Aangezien we allemaal een mobiele telefoon bij ons droegen, waren we allen snel op de hoogte. En terwijl Olaf en Floor hun vondeling gingen halen, belde ik de radiostations die elk uur een oproep deden, om hen op de hoogte te stellen. Pfoeffh! Wat een opluchting om zo’n hond dan weer terug te zien. Geloof mij maar, dan gaat er wat door je heen!

Die avond is Rocco mee naar huis gegaan. Gelukkig konden ze nog voldoende vertrouwen in me stellen, om hem de volgende dag toch weer af te staan, om te logeren.

En op wat takken in zijn vacht na, kon ik zeggen dat hij het er zonder kleerscheuren had afgebracht! Misschien dat hij gedurende korte tijd wat terughoudend was ten opzichte van grote honden, wat te maken kan hebben met de vele waakhonden die in de omgeving van het Flubberbuske gehouden worden, maar verder niets. Hij is dus moedig, stabiel, sterk, vindingrijk en flexibel genoeg gebleken om dit avontuur, nog pup zijnde, goed te doorstaan. Ik kan niet anders zeggen dan: Rocco, ik ben trots op je!!!!!

Bedankt reddingshondengroep de 7-sprong voor alle geboden hulp. Als reddingshondengroep en hondenreddingsgroep ben ik ook trots op jullie!!!!!!!!

Monique Jansen.